Bu bölümde, travmanın bizde yarattığı kırılmalara ve o kırıklardan sızan ışığa birlikte bakıyoruz. Travmanın sadece bir son değil, yeni bir başlangıç olabileceğini, iyileşmenin kırıldığımız yerden başlayabileceğini keşfediyoruz. Kırılmanın utanç değil, dönüşüm getirebileceğini hatırlıyoruz.

Bu bölümde travmanın görünmeyen izlerine bakıyoruz. Ne yaşandığından çok, ne hissettiğimizi konuşuyoruz. Suçluluk, utanç, çaresizlik… Her duygunun anlamlı olduğunu hatırlatıyor, iyileşmenin zamana ve şefkate ihtiyaç duyduğunu söylüyoruz. Çünkü kırıldığımız yerden de yeniden filizleniyoruz.

Bu bölümde 6 Şubat depreminin ardından yaşanılan yas, travma ve iyileşme süreçlerini paylaşıyoruz. Yasın yalnızca kayıplarla değil, hayat biçimleri ile ilgili olduğunu, travmanın her bireyde farklı şekillerde deneyimlendiğini ve iyileşmenin toplumsal bağlarla mümkün olduğunu anlatıyoruz.

Sunuş