Kendi gün batımıma doğru seni kutsuyorum yaşam. 

Çünkü sen bana hiçbir zaman boş umutlar, adaletsizlikler, hak edilmemiş üzüntüler yaşatmadın.

Bir çelişki doğmuştu. Ve bu çelişkiden çıkışın iki yolu vardı. Ya benim mantık dediğim şey sandığım kadar akla dayalı değildi, ya da bana akıl dışı gözüken şey, sandığım kadar akıl dışı değildi. Ben de akılcı bilgiye dayalı düşünce çizgimin geçerliliğini araştırmaya koyuldum. İnişli çıkışlı yolumun sonunda gördüm ki, kendi kaderimin mimarı bendim.

Ve şeylerin içindeki tatlılığı ve acılığı ortaya çıkardıysam, onları oraya koymuş olan yine ben olduğum içindi. Gül ağacı ektiğimde, açan her zaman güller oldu.

Hayat, bana kin beslemek ya da yanlışların çetelesini tutmak için çok kısa görünüyor. Bu dünya üzerinde, hepimizin sırtında yaptığımız hataların ağırlığı var. Ama inanıyorum ki, bedenlerimizle birlikte kusurlarımızı da sırtımızdan atacağımız gün yakındır.

Elbette gençliğimin ardından kış gelecek. Ama sen zaten mayısın sonsuza dek süreceğini söylememiştin! 

Dünya, senin onu düşlediğin gibidir, o bir aynadır. Dışarıda kendi dünyanı bulursun, yarattığın, düşlediğin dünyayı.

Şüphesiz acı dolu uzun gecelerim oldu. Ama sen zaten bana sadece mutlu geceler vaat etmemiştin. Ve karşılığında huzur dolu gecelerim de oldu…

Yağmuru çok severim. Yağacak gibi oluşunu, yağışını, çıldırışını, dinmesini, ardında bıraktığı kokuyu, onu arayan gökkuşağını, yerde bıraktığı su birikintilerini, onlarda kağıt gemiler yüzdürmeyi severim. Ama her gün yağmur yağmaz. Geldiğinde ne kadar duracağını da bilemem. Yağmadı diye, o gün gelmedi diye sevmekten vazgeçmem. Bununla birlikte yağdı da etraf çamur oldu, paçalarım battı, camlarda iz bıraktı diye gelişine de kızmam. 

Yağmur öyle sevilir. Bu koşulsuz sevgidir. İnsan da, birbirini yağmuru sever gibi koşulsuz severse, o sevgi yağmur gibi bereketli olur. Koşulsuz sevgi aslında başlı başına berekettir. Seni tüketmez. Büyütür, köklendirir, çoğaltır. Bir bakmışsın, kocaman olmuşsun. Dünya o zaman küçülür, küçülür, küçülür ve kalbinin içine sığıverir.

Bu yüzden önce gözlerimden başladım ben konuşmaya

Dünyanın akşamını gördüm 

Hayatın beni tahtaya çıkardığı bir sabah, kırıldı dünya soğuktur diye yazdığım o kalem

Çünkü tek bir birey, herhangi bir kavramdan daha güçlüdür her zaman. Fakat kendisine inanmalı, iradesine sahip çıkmalıdır. İnsan olduğunu ve insan kalmak istediğini unutmamalıdır. İşte o zaman etrafını saran, beynini uyuşturan tüm sözcükler, boş laflar olarak kalırlar. Bu dünya geyiğin boynuzunda değil, bu dünya ellerinizin üstünde duruyor.

Sevdim, sevildim, güneş yüzümü okşadı.

Güneş olursanız, sizi görmeyen kalmaz. Güneş her şeyden önce güneş olmalıdır.

Yaşam, bana hiçbir şey borçlu değilsin! 

Gecenin gündüze dönmesini, günün geceye devrilmesini sağlayan sensin. Ölümden dirim üreten, canlıdan ölüm çıkaran sensin.

Yaşam, küs değiliz!