Benim çocukluğumda soframıza kuşlar konar, rüyalarımıza melekler uğrardı.

Kapımızdan yoğurtçu,

bahçemizden ishakkuşu,

kalbimizden yeni çıkan şarkılar geçerdi.

Kışın bir sobamız olurdu,

bir Hayat Bilgisi fotoğrafı gibiydik.

Özlerdik yurttan sesler korosunu,

akşam komşuluklarını,

radyo tiyatrolarını ,

kandil gecelerini, duvar sarmaşıklarını

akşam oturmalarını

ve hayatı...

güler,eğlenir,bağırır,çağırır

dönerken yıldızları sayardık.

Biz sıkı çocuklardık.

Hepimizin birer yıldızı vardı

onlara isim takardık

onlar da bize isim takardı

pus ve dumandan önce, bu şehrin geceleri gözkırpan ve isimleri takılan yıldızları

vardı

biz, kimseden yana değildik.

Kimsenin de kendinden yana olmasını istediği

birileri olmazdı

Bir değirmendeydik öğütülen,

öğütülürken türküler söyleyen,

buğday başaklarına benziyorduk...

Yollar bozuk, musluklar bozuk

ziller bozuk, paralar bozuk

ama adamlar sağlam idi.

Bu şehrin yıldızları vardı.

Saçlarına kurdelalar takan,

çivitle yıkanmaktan aşınmış beyaz çoraplarına leke bulaşmasın diye,su birikintilerinden

sakınan

gözleri önünde yürekleri ve beslenme çantaları ellerinde küçük çocukları vardı bu şehrin

bu şehrin yıldızları vardı.

hayat zor ve fakat çok matraktı.

gülümseyen bir yüzümüz,

kimseye göstermekten utanmayacağımız bir içimiz,

bir araya gelerek çektirebileceğimiz bir aile fotoğrafımız vardı.

Bir sabah bütün iyi şeylerin hayal ülkesine doğru aramızdan ayrıldığını gördük

Kalan bir tortuydu belki.

Belki kırık bir rüya denizi

belki suya düşürdüğümüz suretimizin, cep aynamıza nükteden bir yansımaydı herşey.

belki de biz bir rüya mı görmüştük?

Hadi hepsi yalandı.

Hadi hepsi hayaldi.

Hadi hepsini ben uydurmuştum.

Ama rüyalarımızın melekleri  ve soframızın daim konukları kuşlar?

Ya onlar?

Onları siz de görmediniz mi?

Sizin de sofranıza konup rüyalarınıza uğramadılar mı?

Onlar da mı yalandı?