O korku vardı hep çıkılan yolda

O korkusuzluk vardı

Suyun su olduğu günden beri akardı

Biri can verip aydınlatır,

Diğeri boğar ve yakardı

Yaşamın her dönüm noktasında

Bir ileri bir de geri

Atılan adımlar gibi, alçalma ve yücelme

Atılan adımlar gibi

Büyüme ve küçülmeydi adı

Biri sevgi olup yapardı,

Diğeri öfke olup yıkardı,

O korku vardı hep çıkılan yolda

O korkusuzluk vardı

Geceler güvensizdi

Gökyüzünde soluklar tükenirken

Ay sevinçsizdi

Bir şey vardı sanki hep yarım kalan

Bir anı ya da bir düş gibi

Kim yakacaktı?

Uğrunda ölünen o büyük ateşi kim,

Daha gün batmadan,

Karartılan günlerin rengini,

Gün doğarken Kim haykıracaktı? 

Kim ağlayacak,

Kim gülecekti tüm güzellikler adına?

Kim sevecek,

Kim dövüşecekti?

Kim takacaktı ölürken, Ölümsüzlüğü gül diye yakasına?

Kışın kar açıp, Çiçek olacaktı?

Yazın güneş açıp,

Kim gelecek olacaktı ufuklarda?

Bir yıldız vardır hani

Bütün yıldızlar içinde der Homeros

Ne kopmuştur,

Ne de boyun eğmiştir,

Bir karanlık önünde Nasıl susulursa

Bin yıllık zamana karşı, okyanus dilinde

Aynen öyle parlamıştır

Tüm gecelerin gökyüzünde

Aynen öyle

Notaların tören tören canlanıp Dile geldiği günden beri

Hiç bir senfoni bulamadı bu sesi

Bulamadı sarayların görkemli sütunlarında

Hiç mi hiç bestelenmeden,

Ve seslendirilmeden yaşandı zindanlarda

Hücreler senfonisiydi adı

Yıldızlar içindeki soylu yıldız

Varsın onlar söndü bilsinler seni

Kentlerin en yumuşak sessizliğinde

Bildiriler düşüyor artık

İnsanların yüreğine yağmur taneleriyle

Gök gürlemeyince yer gülmez

Gök gürlemeyince yer gülmez diye