Sé que este poema de Rosalía no está en castellano, pero creo que podréis entenderlo.
“Adios, ríos; adios, fontes;
adios, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.
pinares que move o vento,
que eu lle daba ó meu amor,
¡adios, para sempre adios!
¡Adios groria! ¡Adios contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
por un mundo que non vin!
Deixo amigos por estraños,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡Quen pudera non deixar!...
Mais son probe e, ¡mal pecado!,
que hastra lle dan de prestado
Téñovos, pois, que deixar,
Adios, adios, que me vou,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
Pedídelle a Dios por min,
Xa se oien lonxe, moi lonxe,
para min, ¡ai!, coitadiño,
Xa se oien lonxe, máis lonxe
voume soio, sin arrimo...
Miña terra, ¡adios!, ¡adios!
¡Adios tamén, queridiña!...
¡Adios por sempre quizais!...
Dígoche este adios chorando
Non me olvides, queridiña,
tantas légoas mar adentro...
¡Miña casiña!, ¡meu lar!”