لباس فقط یه پارچه نیست که تنمون می‌کنیم؛ یه جور زبان بی‌کلامه. زبانی که خیلی وقتا بیشتر از حرف زدن میتونه مارو بشناسونه. میتونه فرهنگ و نوع تفکرمون رو نشون بده

لباس تا این اندازه توی حافظه جمعی ما موندگاره که با دیدن یه پالتو یا یه کراوات قدیمی، یه عالمه خاطره زنده میشه …. اما چرا؟

لباس چه‌جوری تونسته از یه نیاز ساده، تبدیل بشه به نشونه هویت و قومیت و شخصیت ما؟

چرا تو تاریخ ایران، پوشش همیشه یکی از اولین جاهایی بوده که قدرت‌ها روش دست گذاشتن و تغییرش دادن؟