Esther’s verhaal begint niet met een wonder, maar met zeven stille begrafenissen in haar eigen lichaam.

Zeven keer voelde ze leven groeien. Zeven keer gaf ze een naam aan een hartje dat nooit zou kloppen in haar armen.

De eerste keer was ze 21, nog maar net begonnen met dromen over een toekomst.

De volgende zes kwamen in haar huwelijk, als mokerslagen die telkens een stukje van haar weghakten.

Teleurgesteld.

Beschaamd.

Kwaad.

Verdrietig.

Waarom ik? Waarom wéér ik?

Ze raakte de weg kwijt in haar eigen leven. Ze herkende zichzelf niet meer in de spiegel. Haar huwelijk brak, zoals soms gebeurt wanneer verdriet te groot wordt om samen te dragen. Ze vertrok met helemaal niets. Geen huis, geen auto, geen baan. Alleen een tas en een gebroken hart. Ze klopte aan bij haar broer, die de deur wijd openzette zonder vragen.

Twee jaar lang leefde ze in een donkere kamer van depressie. Zeven miskramen, zeven namen, zeven lege wiegjes in haar ziel. Ze dacht dat het licht voorgoed uit was.

Maar er waren vriendinnen. Vriendinnen die bleven zitten. Die niet probeerden te repareren wat niet te repareren viel, maar die gewoon bleven. Die knuffelden. Die luisterden als ze huilde. Die zwegen als woorden tekortschoten.

En ergens, diep vanbinnen, bleef één ding overeind staan: haar vertrouwen in God. Geen luid, triomfantelijk geloof. Geen snelle antwoorden. Gewoon een fluisterend “Toch blijf ik bij U” – zelfs op de dagen dat ze Hem niet voelde.

En op een ochtend… stond ze op.

Niet omdat het verdriet weg was.

Niet omdat de zeven namen minder pijn deden.

Maar omdat ze besefte: dit leven is nog niet voorbij.

Vandaag woont Esther op een plek die je je bijna niet kunt voorstellen. Niet omdat alles perfect is, maar omdat ze vrede eindelijk groter is geworden dan de pijn. Ze draagt nog steeds zeven kleine sterretjes in haar hart, maar ze loopt weer. Ze lacht weer. Ze leeft weer.

En als jij nu luistert en denkt: “Ik weet niet of ik nog één dag verder kan…”

dan is deze podcast voor jou.

Want als Esther na zeven miskramen, een gebroken huwelijk, depressie en alles kwijtraken weer kon opstaan…

dan is jouw verhaal nog lang niet klaar.

Je bent niet alleen.

Je bent niet klaar.

En er komt een ochtend dat je weer licht ziet.

Beluister Esther’s volledige verhaal. Laat je raken, bemoedigen en herinneren: er is altijd, áltijd een weg terug naar hoop.

Luister nu. Voor jezelf. Voor je toekomst. Voor het leven dat nog op je wacht. 🌟

Stel je voor: een meisje van zestien stapt van Curaçao het vliegtuig in. Achterlaat wat ze kent: de zee, de warmte, de geuren van huis. Ze komt aan in een land waar het koud is, waar de taal anders klinkt en waar niets meer zeker is.

Thuis is er geen thuis meer. Gescheiden ouders. Schulden die zo hoog zijn dat het huis moet worden verlaten. De voedselbank wordt een vaste plek. En toch, midden in al die onzekerheid, gebeurt er iets wat bijna niet te bevatten is: ze besluit dat dit niet het einde van haar verhaal zal zijn.

Ze moest veel te vroeg volwassen worden. Terwijl anderen nog droomden over wat ze later wilden worden, vocht Claudin al voor een dak boven haar hoofd, voor eten op tafel, voor een toekomst die niemand haar zomaar gaf. Maar opgeven? Dat woord kende ze niet.

Ze greep haar kans op onderwijs met beide handen aan. Niemand zou haar dat afpakken. Niet de armoede, niet de eenzaamheid, niet de stemmen die zeiden: “Dit lukt je toch nooit.” Ze studeerde. Ze werkte. Ze stond elke ochtend weer op, hoe zwaar het ook was.

Geknokt. Gedurfd. Gedaan.

En altijd, dwars door alles heen, bleef ze trouw aan wat haar kracht gaf: haar christelijk geloof. Dat was haar anker wanneer de storm het hevigst woedde.

Vandaag staat daar een vrouw die van de voedselbank is doorgestoten naar de top van het ambtenarenapparaat. Een vrouw die niet alleen heeft overleefd, maar die heeft overwonnen. Meer dan een overwinnaar, zoals de Bijbel het zegt.

Claudin, jouw verhaal is geen uitzondering die bewijst dat het systeem werkt.

Jouw verhaal bewijst dat een mens, met doorzettingsvermogen, geloof en een onbreekbare wil, bergen kan verzetten. Zelfs als de hele wereld zegt dat die berg te hoog is.

Jij bent het levende bewijs dat wie valt, weer kan opstaan.

Dat wie bijna niets heeft, toch alles kan bereiken.

En daarom ben je hier vandaag. Niet alleen om te vertellen wat er is gebeurd,

maar om te laten zien wat er nog steeds mogelijk is.

Today? We’re not just having a conversation… we’re stepping into the presence of a living testimony.

She was born in Ghana, counted out because of the skin she was in, stared down by every shade of struggle you can imagine. But pain didn’t break her – it built her. It sharpened her. It turned her into a certified HUSTLER with a microphone, a pen, and a heart that refuses to stay quiet.

Author. Speaker. Rapper. Comedian. Spoken-word surgeon. Podcast queen. Mother of four world-changers. A woman who turns scars into stages and tears into punchlines that heal.

She sees your pain before you even say it… and then hands you the mic so you can speak it, flip it, and rise with it.

Ladies, let me introduce you to the force of nature who’s about to walk through your speakers and rearrange something inside your spirit – the one and only Clara Opoku!

Soms komt liefde niet in bloemen of kaartjes, maar in een handtekening onder een euthanasieverklaring.

Esther was een volwassen vrouw toen haar moeder, na jaren van slopend ziek zijn, vroeg of zij wilde tekenen. Haar vader kon het niet. Kon het niet opbrengen om de pen te pakken die een einde zou maken aan het leven van de vrouw met wie hij alles had gedeeld. Dus deed Esther het. Uit liefde. Zonder aarzeling, zegt ze, al trilt haar stem nog als ze eraan terugdenkt.

Zij stierf. Rustig. Omringd door de mensen die haar het allerliefst waren.

En toen begon het pas echt.

Haar vader, die altijd de sterke was geweest, bleek dementie te hebben. Ineens was er niemand meer om voor hem te zorgen – behalve zij. Veertien jaar lang was Esther mantelzorger: eerst voor haar moeder, daarna voor haar vader. Ze regelde artsen, medicijnen, nachtelijke onrust, verdriet zonder woorden. Ze leefde met één oor aan de telefoon en één oog op de klok.

En toch zegt ze, zonder een zweem van verbittering:

“Het voelde nooit als een offer.”

Omdat het liefde was. Geen liefde met grote gebaren, maar de liefde die maakt dat je blijft opstaan, ook als je eigenlijk niet meer kunt. De liefde die maakt dat je lacht terwijl je van binnen kapotgaat. De liefde die maakt dat je blijft, ook als de hele wereld zegt: “Esther, je mag ook aan jezelf denken.”

In de podcast praten we bijna een uur. Over een leven dat in één dag volledig kantelde. Over stille trots en stiekeme schuldgevoelens. Over die ene heldere seconde waarin haar vader weer precies wist wie ze was. Over rouwen om iemand die nog naast je zit. En over hoe je, tegen alles in, toch overeind blijft.

Esther noemt zichzelf geen heldin. Ze is gewoon een dochter, zegt ze.

Maar als je haar hoort vertellen, met die kalme, warme stem, dan weet je: dit is liefde in haar rauwste, mooiste, zwaarste vorm.

Esther: veertien jaar liefde, tot het einde en ver daarna.

Ik denk dat dit je raakt. Mij heeft het diep geraakt. ❤️

Lefwijven, dit is Bregje.

Ze stond die ochtend voor de spiegel, hand op haar borst, en zei het hardop:

“Ik bén de gelukkigste vrouw op aarde. Drie kinderen die naar me lachen, een man die me nog steeds aankijkt alsof ik zijn hele wereld ben.”

Vier uur later trilde haar telefoon.

Eén LinkedIn-bericht.

“Ben jij de vrouw van…?”

En in die seconde brak er iets in haar.

Niet alleen haar huwelijk.

Haar adem. Haar naam. Haar toekomst.

Ze heeft gehuild tot haar ribben pijn deden.

Tot schaamte als zuur in haar keel brandde.

Tot eenzaamheid zwaarder woog dan het bed waarin ze ooit samen sliepen.

Maar luister.

Ze kocht een huis.

Met een rode deur die ze zelf schilderde – tranen nog nat op haar wangen.

Die deur is geen vlucht.

Die deur is een verklaring: ik blijf.

Ze is getekend.

Niet kapot.

Getekend zoals een mes littekens achterlaat op een boom die gewoon doorgroeit.

Bregje is geen verhaal van verlies.

Ze is een verhaal van ik sta op.

Met gebalde vuisten, met zachte stem, met een hart dat nog klopt – harder dan ooit.

Dit is Lefwijf.

Dit is Bregje.

En ze begint nu.

In onze podcast leerde ik Hannie écht kennen.

Ze groeide op in een zorgeloze bubbel, trouwde op haar 19e en vertrok linea recta naar Engeland. Een naïef meisje dat nog droomde van unicorns, rainbows en cotton candy.

Maar de weg naar Hannie 2.0 was allesbehalve zoet. Ze betaalde een zware prijs voor elke les, elke litteken, elke traan. En toch? Ze omarmde élk moment. Ze leerde lief te blijven – sterker, zachter, wijzer.

Van suikerspin-meisje naar een vrouw die de wereld aankan. Dit is het verhaal van Hannie: rauw, kleurrijk en onverwoestbaar mooi.

Ieder jaar bij Lefwijf hebben wij een aardige bijkomstigheid. Dat is Lefwijf van het jaar. Nou krijg ik vragen over hoe de keuze gemaakt word en eigenlijk is het heel simpel. Dat leg ik uit in deze podcast. Heel kort en je kan het zeker beluisteren.

En ik wens je heel veel succes...

Lefwijf komt uit in Pre-order en je kan het bestellen bij een van de auteurs. Zeker doen en ook genieten van het proces. Dames... geniet van ieder onderdeel van het proces!

Once a month we have an inspirational speaker. She kicks off a topic. And we latch on. Chantal has been through alot in South Africa and she lives her passion. We spoke about so many topics and enjoyed. The idea is to connect Lefwijven across the entire world and get a sense of what other woman... all our sisters achieve, face, encounter and at the end of the day we enjoy meeting each other:)

Once a month we have an inspiration session. I try to get women from all over the world who really do amazing things but especially challenge the status quo.

She certainly does!