Neyse zaten bu korona günlerinde trenlere sövmenin hiçbir anlamı yok. Evlere mıhlandık iki haftadır. Tabi size biraz da Hollanda’da bugünlerde korona virüsü sebepli neler yaşanıyor onları anlatayım... 

Türkiye’de de aynı şekilde aslında mecbur olmadıkça hiç kimsenin, bakın altını çiziyorum hiç kimsenin dışarıda dolaşmaması gerekiyor. Siz siz olun ve lütfen elinizi vicdanınıza koyun, hiç kimsenin hayatını riske atmayın. O yüzden lütfen evde kalın!

“Laf atarcasına bağıra çağıra şarkı söyleyen adamlar” tamlamasına takıldım. Sonra utanıp başımı defterden kaldırmamam. Ya duymamış gibi yapmak ya da dikkat çekmemek için yapmış olabilirim bunu. Korkmuş muyum ki acaba? Ama Hollandalılar sıcak kanlıdır böyle eğlenirler işte. Bana zarar vereceklerin değil de beni de eğlendirmek için gösterilerine devam etmiş olabilirler. Niye öyle namuslu iyi aile kızı kafasındaymışım ki? Çok garipsedim bu yazdıklarımı. Hollandalı beylerle tanışmıyormuşum demek ki o zamanlar. Bilsem ki birkaç yıl içinde bir Hollandalıya aşık olup evleneceğim, kesin o eğlenceli adamlara geri el sallardım!

Ne başıboşluk ne avarelik! Hatta 1890’lar Paris’indeki sanatçılar gibi biraz da voyeur’lük! Şehirde gezeyim, fotoğraf çekeyim, oh ne ala!

Avrupa’da öğrenciyken gezmek gibisi yok! Üstelik çok da yakına gitmişim. Hemen burnumun dibindeki Belçika’ya. Düşününce, iyi gezmişim ya! Yalnız hala Antwerp ve Ghent’e gidemedim. İçimde bir uktedir. Ama kaçmıyorlar. O yüzden giderim canım bir ara.

Şehri keşfediyormuşum. Biraz avare, biraz maceraperest ve çokça da romantik. Attila İlhan şiirleri mi istersiniz, gün batımı mı, şehrin bilmediğim yollarına sapmam mı? Gençlik işte, yaş 24, ama geriye bakınca epey de yalnızmışım. O yüzden kaleme kağıda sarılmışım ya işte. Şimdi geri dönsem aynı yurdun etrafındaki sokaklarda o keman sesini duyabilir miyim dersiniz?