We zitten hier verloren en verslagen bij elkaar

Met allerhande vragen, 't is allemaal zo raar

We staren door het waas van ons verdriet als door de mist

Naar 't zachte kaarslicht om je heen, de bloemen op je kist

Toch voel ik jou van nu af aan niet minder dicht bij mij

'k Hoor even luid en duidelijk de dingen die je zei

'k Zie even helder als voorheen, als in 't lentelicht

De lijnen van je silhouet, je lachende gezicht

't Verschil van daar met hier kan nooit zo groot zijn

Want ik voel hoe nu je hand naar me reikt over de rand

Van levend zijn en dood zijn

Je bent nu in de wolken maar da's helemaal die sfeer

Van luchtigheid die jij altijd om je heen hebt gecreëerd

Misschien ben jij nu dichter dan tevoren bij de zon

Maar daar kwam je altijd al dichtbij, zoals je stralen kon

't Verschil van toen met nu kan nooit zo groot zijn

We zijn min of meer forens, heen en weer over de grens

Van levend zijn en dood zijn

't Is altijd zo verdomd gezellig waar jij ook maar bent

Wat dat betreft ben jij hier nu niet helemaal present

En daarom gaan we strakjes na dit droevige gedoe

Naar waar 't leuk is en daar kom jij dan ook vast naar toe

't Verschil van jou met mij kan nooit zo groot zijn

't Is niet ver de andere kant, 't is maar 'n dunne glazen wand

Tussen levend zijn en dood zijn

Je ziet ons denk ik nu met 'n verheven glimlach aan

Maar we weten allemaal dat jij nooit anders hebt gedaan

We redden 't nog wel even hier, dus maak je maar geen zorgen

We zeggen jou wat jij ons alle dagen zei...: tot morgen

't Verschil van nu met straks kan nooit zo groot zijn

't Heeft iets van 'n mengeling, 't is 'n soort verstrengeling

Van levend zijn en dood zijn

Levend zijn en dood zijn

Levend zijn, dood zijn

Tekst en muziek: Marc De Koninck

Copyright: © 1999