Levent Kavas'ın 'yok'u yokladığı konuşma serisinde dördüncü bölüm: "Kant eşiklerde eşinmeyi severdi. Salt Usun Eleştirisi’nin en derin yerine, 'çözümleme'yle 'eytişim'i ayıran iç eşiğe en sert kemiği gömmüştü: yok çizelgesini. Peki doğaötesinin Francisco Suarez’den Alexander Baumgarten’a dek gözü gibi baktığı bir kavramı neden okurun gözünden sakınmış, yine de 'dizgenin bütünlüğü' bakımından gözardı edememişti?"