Leyla, biz böyle nasıl çocuklarız?

Hep ateşle oynarız, ateşle oynarız

Gurbet, hasret, uzaklar

Kızgın çöller, kum fırtınaları

Leyla, biz böyle nasıl çocuklarız?

Su akar, kuş uçar, yılan sürünür

Mecnun, yanar!

Mecnun yanar, diye Leyla da mı yanar?

Leyla, biz nasıl çocuklarız?

Ezelde verilmiş hükmümüz...

Büküldü boynumuz,

Leyla, uzun ve karanlık bir gecedir

İçinde yana yana kül olduğumuz

Kaybolduğumuz

Hadi ben neyse Leyla

Mecnun’a yanmak yaraşır

Sen terk edip haymelerin, hurmaların gölgesini

Girdin kor yüreğime, Ateş, mekânındır

Yandın, yakınmadın

Bir “ah!”ını duymadım yıllar yılı

''Cehennem olsa utanır bir günahsızı yakmaktan.'' Desem

Leyla kırılır, Leyla darılır

Yüzyıllar oldu görüşmeyeli

Saçlarıma aklar doldu bir görsen

Ama, hâlâ o bildiğin çocuğum Leyla

Ateşler oyuncağım

Seni sorduğum çöller Tutuştu ardımda alev alev

Ateşten yollar oldu ayak izlerim

Hiç kimse benzemez Leyla’ya

Leyla’ya bir ben benzerim

Ceylanların gözlerinde aradığım yalandır gözlerini

Yalandır boynunu kuğulara benzettiğim

İki baş bir yastıkta düşlediğim yalandır

Hayal ederim,

Bilirim, varılmaz Leyla’ya, gidilir

Ben Leyla’ya giderim

Bak asırlardır yanlış anlatılmış “Leyla ile Mecnun”

Yanlış yorumlanmış hikayemiz

Otlar, dikenler her toprakta büyür Leyla

Nice kurak iklimlerde, nice çiçekler büyüttük biz

Nice saraylar kurduk çöller ortasında

Leyla, sevmeyi en iyi biz biliriz

Sevda bizim lügatımızda buldu asıl anlamını

Firak yanmaktır bizde,

Vuslat kül olmak

Kimseler okumasın, anlamasın zararı yok

Bize nasip oldu ya yazmak aşkın kitabını

Kara dağlar taht kurmuş gönlümüze

Onların gözleri korkar ve derler

“Beşiğin ardı gurbettir!”

Bizim ise aramızda ışıktan atlara binsen,

Aşılmaz mesafeler...

Leyla benim içimdedir