Compassion is a muscle that gets stronger with use, schreef Jonathan Safran Foer, en die zin zit als een lens voor de blik van Lieven Stoefs. Overdag ingenieur, ‘s avonds schrijver, maar altijd bewust van de wereld waarin hij leeft. Hoe ga je om met de privileges die je hebt, waar zet je ze voor in? En hoe vinden we daar de energie voor, voor het verbeteren van de wereld? Hij begon te schrijven in een minuscuul schriftje, pas later durfde hij met zijn woorden meer plek in te nemen. In zijn teksten vertelt hij steeds het grote in kleine beelden. Hoe anders kijken de wetenschapper en de schrijver naar de werkelijkheid?