मित्रांनो, कल्पना करा की तुम्ही पहिल्यांदाच भारताबाहेर गेला आहात. तो काळ एकोणीसशे विशीच्या आसपासचा आहे. तुम्ही साक्षात लंडन शहराच्या मध्यभागी उभे आहात. आजूबाजूला गगनचुंबी इमारती आहेत, आणि रस्त्यावर भयंकर वेगाने धावणाऱ्या भल्यामोठ्या मोटर गाड्या आणि घोडागाड्यांची प्रचंड गर्दी आहे. असं दृश्य बघून कोणाचीही भंबेरी उडेल ना? रस्ता ओलांडायचा नुसता विचार जरी केला तरी अंगाला घाम फुटेल! लोकमान्य टिळक जेव्हा आपल्या एका महत्त्वाच्या खटल्यासाठी लंडनला गेले होते, तेव्हा त्यांच्यासोबत त्यांचे वकील मित्र दादासाहेब करंदीकर हे सुद्धा होते. लंडनच्या त्या भयंकर ट्रॅफिकची आणि वेगाची करंदीकरांना प्रचंड दहशत वाटायची. एकदा हे दोघेही लंडनच्या एका अत्यंत वर्दळीच्या रस्त्यावरून पायी चालले होते. रस्ता क्रॉस करायची वेळ आली तेव्हा गाड्यांचा स्पीड बघून करंदीकरांच्या काळजाचा ठोकाच चुकला. ते अक्षरशः पंधरा मिनिटे भीतीने एकाच जागी खिळून उभे राहिले. त्यांना वाटलं की आता आपण पुढे गेलो तर नक्कीच एखाद्या गाडीखाली चिरडून मरू! पण आपल्या लोकमान्यांचा 'स्वॅग'च काही वेगळा होता! त्यांच्या चेहऱ्यावर भीतीचा साधा लवलेशही नव्हता. त्यांनी आपल्या नेहमीच्या रुबाबात, डोक्यावरची पगडी सावरली आणि त्या भयंकर ट्रॅफिकमध्ये अत्यंत शांतपणे आणि छाती काढून रस्ता ओलांडायला सुरुवात केली. हे बघून करंदीकर जीवाच्या आकांताने ओरडले, 'अहो बाळवंतराव! हे काय करताय? थांबा! आपण चिरडून मरू!' तेव्हा टिळक बरोबर रस्त्याच्या मधोमध थांबले, चक्क हसले आणि अत्यंत खणखणीत आवाजात म्हणाले, 'अरे दादा, एवढे घाबरताय कशाला? ही काही आपली हिंदुस्थानातली बेफाम चालणारी पोलिसांची गाडी नाहीये की जी आपल्याला मुद्दाम उडवून देईल! हे लंडनचे रस्ते आहेत आणि इथल्या गाड्या चालवणाऱ्यांना ब्रेक कसा मारायचा हे चांगलं माहीत आहे. आणि समजा मृत्यू यायचाच असेल, तर तो अशा रस्त्यावर काय, किंवा तुम्ही घरात लपून बसलात तरी तिथूनही तो तुम्हाला शोधून काढेलच की! मग मरणाला घाबरायचं कशाला?' मित्रांनो, काय कमाल विचार आहे बघा! परक्या देशात, परक्या लोकांच्या तंत्रज्ञानासमोर आपला हा मराठमोळा वाघ अजिबात दबला नाही. त्यांची ही निडर वृत्ती आणि आत्मविश्वास खऱ्या अर्थाने 'माईंड ब्लोइंग' होता. संकटाला किंवा मृत्यूला घाबरून एका जागी उभं राहण्यापेक्षा, स्वतःच्या अस्तित्वावर विश्वास ठेवून थेट पुढे चालत राहणं, हेच एका खऱ्या लीडरचं सर्वात मोठं लक्षण असतं...