Kinner to hebben is bilütten jüst so fiegeliensch as dat weer, sülms Kind to ween.

Un wenn de „Lütten“ denn 18 Johr un öller ward, anfangt Auto to fohrn un ’n eegene Wohnung hebbt, denn föhlt sick dat ganz dösig an.

So lang se noch to Huus wohnt, seggt man je jümmers noch: „Kannst Du dien Stuuv ni mol oprüüm?“ Oder: „Muttst Du dien Schoh jümmers meern in’t Gelach stohn loten?“ Oder: „Hest Du Dien Schoolarbeiden al trech?“ Oder: „Muttst Du jümmers op dien Smartfohn kieken?“

Bi all de Froogen rullt se denn natüürli mit de Oogen.

Se ward overs ook slagferti: „Wat schall ick nu toerst moken? Mien Stuuv oprüüm, de Schoh wechstell oder de Schoolarbeiden moken? Dat Handy wechpacken? Un worüm hest Du Dien Schoh eegenli ni anstänni wechstellt?“ Dor ward denn noch achteran schooven: „Wenn Ju fiern goht, worüm schall ick dat denn ni?“

Tscha, gor ni so eenfach.

Ick heff fröher jümmers luud „Indioner-Musik“ heuert, as mien Vadder dat nöömt hett. Vun all dat, wat passert is, wenn ick an’t Weekenenn ünnerwegens weer, will ick an düsse Steed leever nix to’n Besten geeven. Ick weet gor ni, wo mien Öllern dat utholn hebbt.

Denn kümmt man irgendwann op de Sätze, de man sülms vun sien Öllern heuert hett: „Du muttst Di op’t Leven vörbereiden. Dor kriegt man nix verschinkt!“

Nu is overs de Welt in de de „Lütten“ opwasst, ganz anners as de, in de man sülms opwussen is. Un unse Welt weer ganz anners as de, in de uns‘ Öllern opwussen sünd. Un mit dat, wat mien Öllern wusst hebbt, kümmt man hüüt an mennige Steeden ni mehr wiet. Dorüm mutt ick de beiden, uns‘ Deern un unsen Jung – de Jung wohnt noch bi uns, de Deern kümmt blots an de Weekenenn mol vörbi – dorüm mutt ick de beiden hier mol ganz offiziell seggen: „Ju mokt dat al. Un ick bün stolt op Ju beiden.“ Bilütten vergeet man sowat nömli, wenn man blots op dat kiekt, wat ni dor is un an dat vörbi kiekt, wat de lütten grooten Lüüd al op’n Kassen hebbt. Veellicht kinnt annere Öllern dat je ook...

In düssen Sinn