Bak, sular çekildi

Hep hatırlatır ya sahipliğini

İşte öyle kapattı Tanrı denizini.

Kumları oyalayan kir içinde, birkaç çocuk ayağı şimdi.

Bende, kemikleşen babamın mezarını bilmem

Ama bir çocuğu kemiren

Ya bir babadır hep

Ya da yokluğu.

Bak,

Avuçlarının içindeki raylardan çıkıyor çok yüklediğimiz tren

Belki boynunu kurtarıyoruz ilk defa doğru raylara uzanmış bir kadının.

Ama bu kez de

Kargaşa ve ceset oluyor senin ekseninde.

Biliyorum,

Bir aşkın üstüne yakışacak ağız tadı değil

Akşamları acıya yatırılan bir damak

Belki sonra

Eli siyahtan başka bir renge de uzanabilen ressamlar tanır seni

Bilirsin,

Seni çırılçıplak çizmek için kendini soyan birini

Ama tren ne kadar dinlense de

Raydan çıktığı o noktaya yaklaşırken

Bilmeyecek hiç o noktayı

Bir daha geçip geçemeyeceğini…