“….ใจ ธรรมารมณ์ มโนวิญญาณ สามอย่างทำงานร่วมกันทำให้เกิดผัสสะ เพราะผัสสะ เป็นปัจจัย ทำให้เกิดเวทนา เพราะเวทนาเป็นปัจจัยทำให้เกิดตัณหา อุปาทาน ภพ ชาติ ทุกข์นู้น ไปนู้นเลย ไหลไปที่ต่ำเรื่อยเลย ไหลไปที่ความทุกข์เรื่อยเลย
แต่ถ้าเรารู้ทันที่ผัสสะ ใจ ธรรมารมณ์ มโนวิญญาณ สามอย่างทำงานร่วมกันทำให้เกิดผัสสะ ไม่เอาๆ ว่างๆๆ ทำผัสสะว่าง ที่ให้ท่องตอนทำงานก็ดี ฉันอาหารก็ดี ว่างๆ ว่างให้ชินเลย พอว่างแล้วก็ดับ ว่างแล้วก็ดับ มันดับที่ตรงนั้น พอว่างไปๆๆ ก็ไม่มีความทุกข์ ไม่ยึดมั่นถือมั่นในวัตถุในสิ่งของ หรือสิ่งที่เราชอบ คือสุขเวทนา สิ่งที่เราเกลียด คือทุกขเวทนา สิ่งที่เราเฉยๆเรียกว่าอทุกขมสุขเวทนา กลางๆ เห็นไหม ฉะนั้นตัดสินที่ตรงนั้น ตัดสินที่ผัสสะ เราไปรู้ทันที่ผัสสะ ฉะนั้นเราต้องฝึก อย่าให้ความรู้สึก ให้จิตบอด บอดทุกครั้งเลย ไปลงที่ความทุกข์ทุกครั้งเลย..ตาย..ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด....”
ข้อความตอนหนึ่งจากพระธรรมเทศนา ตอน รู้ทันที่ผัสสะ
ประจำวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ.2562
โดยหลวงพ่อเอี้ยน (พระครูวินัยธร มหาทรงศักดิ์ วิโนทโก)
ณ สำนักวิปัสสนาวังสันติบรรพต อ.เมือง จ.พัทลุง