Συχνά πιστεύουμε ότι η πιο δύσκολη στιγμή είναι μέχρι να μείνεις έγκυος.Ότι μόλις δεις τις δύο γραμμές, το άγχος τελειώνει και ξεκινά η χαρά.Για πολλές γυναίκες όμως που έχουν περάσει από την υπογονιμότητα, τότε ξεκινά μια διαφορετική αγωνία.Κάθε υπέρηχος.Κάθε εξέταση.Κάθε μέρα που περνά.Ένα συνεχές «κι αν…».Και όταν τελικά κρατήσεις το παιδί σου στην αγκαλιά σου, πιστεύεις ότι αυτό το κεφάλαιο έκλεισε.Μόνο που μερικές φορές η ζωή έχει άλλα σχέδια.Μια δεύτερη εγκυμοσύνη.Αυτή τη φορά, χωρίς καμία παρέμβαση.Στο 5ο επεισόδιο του Μαμά, έγινα ΜΑΜΑ μιλάμε ανοιχτά για την υπογονιμότητα, την ανάγκη μας να έχουμε τον έλεγχο και όλα όσα δεν τελειώνουν απαραίτητα με ένα θετικό τεστ.Για το πώς είναι να προσπαθείς όταν οι εξετάσεις λένε ότι «δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα». Για την πίεση που μπορεί να δεχτεί ένα ζευγάρι και για τους άντρες που πολλές φορές βιώνουν τη δική τους αγωνία σιωπηλά. Για την εξωσωματική, την αναμονή, τη θετική χοριακή και τον φόβο που δεν εξαφανίζεται αυτόματα όταν έρθει επιτέλους η εγκυμοσύνη.Γιατί μερικές φορές το μεγαλύτερο μάθημα μιας τέτοιας διαδρομής είναι ότι, όσο κι αν προσπαθούμε, δεν μπορούμε να έχουμε πάντα τον έλεγχο.Νατάσα, σε ευχαριστώ που μοιράστηκες τόσο ανοιχτά τη δική σου ιστορία και για αυτή την αληθινή συζήτηση.

Σήμερα κοντά μου έχω τη Μυρτώ γυμνάστρια & μητέρα 2 παιδιών.Μια γυναίκα που η σχέση της με το σώμα και την κίνηση δεν ξεκίνησε από την ανάγκη να “φαίνεται”, αλλά από την ανάγκη να φροντίζεται.Μέσα από τη δουλειά της, έρχεται καθημερινά σε επαφή με γυναίκες που προσπαθούν να ξαναβρούν χώρο για τον εαυτό τους. Γυναίκες που είναι έγκυες, που μόλις έγιναν μαμάδες ή που απλώς νιώθουν ότι το σώμα τους πέρασε σε δεύτερη μοίρα.Σήμερα, λοιπόν, δε θα μιλήσουμε για προγράμματα, κιλά ή “επιστροφή στο σώμα”. Θα μιλήσουμε για το αν υπάρχει πραγματικά χώρος για μια μαμά να κινηθεί, να φροντιστεί και να πάρει χρόνο για τον εαυτό της, χωρίς ενοχές.

Όταν μιλάμε για μητρότητα, μιλάμε συνήθως για τις γυναίκες που είναι ήδη μητέρες ή για εκείνες που προσπαθούν να γίνουν.

Σπάνια όμως μιλάμε για τις γυναίκες που απλώς… δεν το θέλουν. Τουλάχιστον όχι τώρα.Ή δεν είναι σίγουρες αν το θέλουν ποτέ. Και κάπου εκεί υπάρχει ένα ακόμη ταμπού.

Σήμερα έχουμε μαζί μας μια γυναίκα που μιλάει ανοιχτά για τη συνειδητή επιλογή της να μη γίνει μητέρα προς το παρόν.

Αλλά και για τον χώρο που δίνει στον εαυτό της να αλλάξει, να εξελιχθεί, να αποφασίσει ξανά.

Μια στάση που για κάποιους εξακολουθεί να είναι δύσκολο να κατανοηθεί.Η Άντζελα Κατσένη.

Σήμερα μιλάμε για τις προσδοκίες, την κοινωνική πίεση και το δικαίωμα μιας γυναίκας να ορίζει τη ζωή της στον δικό της χρόνο.

Σε κάθε επεισόδιο του Μαμά, έγινα μαμά δίνουμε φωνή σε γυναίκες που βίωσαν τη μητρότητα με τον δικό τους τρόπο. Άλλες εύκολα, άλλες δύσκολα, όλες όμως αληθινά.

Σήμερα είναι μαζί μας η Γιάννα Πολιάκου, μια γυναίκα που οι περισσότεροι γνωρίσαμε μέσα από τον χώρο της μόδας. Μοντέλο, δημόσιο πρόσωπο, αλλά και μητέρα. Μια γυναίκα που βίωσε στο σώμα και στην ψυχή της την πίεση της “εικόνας” και τη σύγκρουση ανάμεσα στο επάγγελμα και τη μητρότητα.

Όταν σκεφτόμαστε τη μητρότητα, συνήθως φανταζόμαστε χαμόγελα, αγκαλιές και ατέλειωτη ευτυχία. Όμορφες εικόνες που έχουμε στο μυαλό μας από ταινίες, διαφημίσεις και ιστορίες που ακούσαμε. Όμως η αλήθεια είναι πως η μητρότητα έχει πολλά πρόσωπα. Κρύβει χαρές, αλλά και φόβους. Στιγμές γέλιου, αλλά και δάκρυα. Μέρες που νιώθεις δυνατή και μέρες που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.Εγώ προσωπικά είμαι ακόμη στο δικό μου ταξίδι. Ένα ταξίδι γεμάτο ερωτήματα, άγχη και ανασφάλειες. Μέσα από αυτό το ταξίδι όμως, μου γεννήθηκε η επιθυμία να ακούσω και να μοιραστώ αληθινές ιστορίες γύρω από τη λέξη “μητρότητα” ώστε να καταρίψουμε κάθε ταμπού σχετικά με τη λέξη αυτή και όλα όσα τη συνοδεύουν.Κάθε φορά θα έχουμε κοντά μας έναν άνθρωπο που θα μοιράζεται το δικό του ταξίδι, τη δική του οπτική για τη μητρότητα και όσα έμαθε μέσα από αυτή. Γιατί η μητρότητα δεν έχει έναν μόνο ορισμό. Κάθε ιστορία είναι μοναδική και όλες αξίζουν να ακουστούν.Δε θα μπορούσα να ξεκινήσω αλλιώς, παρά με τη γυναίκα που μου έδωσε το πρώτο μου παράδειγμα για το τι σημαίνει να είσαι μαμά. Τη μαμά μου. Μητέρα τεσσάρων παιδιών, δίπλα σε έναν άντρα που, εκτός από υπέροχος πατέρας, έλειπε συχνά από το σπίτι γιατί είχε μια πολύ απαιτητική δουλειά ως επιχειρηματίας και, από πολύ νέος, έντονη ενασχόληση με τα κοινά.Σήμερα, λοιπόν, θα μιλήσουμε με μια γυναίκα που δούλευε ατελείωτες ώρες και, παρ’ όλα αυτά (η ψυχούλα της το ξέρε) κατάφερε να κρατήσει την οικογένεια σε ισορροπία. Μαμά, καλώς ήρθες.

Όταν σκεφτόμαστε τη μητρότητα, συνήθως φανταζόμαστε χαμόγελα, αγκαλιές και ατελείωτη ευτυχία. Όμορφες εικόνες που έχουμε στο μυαλό μας από ταινίες, διαφημίσεις και ιστορίες που ακούσαμε. Όμως η αλήθεια είναι πως η μητρότητα έχει πολλά πρόσωπα. Κρύβει χαρές, αλλά και φόβους. Στιγμές γέλιου, αλλά και δάκρυα. Μέρες που νιώθεις δυνατή και μέρες που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.Εγώ προσωπικά είμαι ακόμη στο δικό μου ταξίδι. Ένα ταξίδι γεμάτο ερωτήματα, άγχη και ανασφάλειες. Μέσα από αυτό το ταξίδι όμως, μου γεννήθηκε η επιθυμία να ακούσω και να μοιραστώ αληθινές ιστορίες γύρω από τη λέξη “μητρότητα” ώστε να καταρίψουμε κάθε ταμπού σχετικά με τη λέξη αυτή και όλα όσα τη συνοδεύουν.Κάθε φορά θα έχουμε κοντά μας έναν άνθρωπο που θα μοιράζεται το δικό του ταξίδι, τη δική του οπτική για τη μητρότητα και όσα έμαθε μέσα από αυτή. Γιατί η μητρότητα δεν έχει έναν μόνο ορισμό. Κάθε ιστορία είναι μοναδική και όλες αξίζουν να ακουστούν.