Με Ανοιχτά Μάτια

Σε κάποια παραλία, ένα παιδί γνωρίζει δύο καινούργιους φίλους. Για εκείνο είναι απλώς μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα. Για τον πατέρα του, όμως, γίνεται η αφορμή να συνειδητοποιήσει ότι τα παιδιά μεγαλώνουν σχεδόν ανεπαίσθητα. Όχι μέσα από τις μεγάλες αλλαγές, αλλά μέσα από εκείνες τις μικρές στιγμές που περνούν απαρατήρητες, μέχρι να κοιτάξεις πίσω.

Ένα επεισόδιο για τη γονεϊκή αγάπη, την εμπιστοσύνη και τη δύσκολη χαρά του να βλέπεις το παιδί σου να ανοίγει σιγά σιγά τον δικό του δρόμο.

Ένα τετράδιο που έμεινε κλειστό από τον Ιούνιο ανοίγει ξανά μέσα στη ζέστη του Ιουλίου.

Μια φιλόλογος θυμάται τη φωνή ενός μαθητή, τις διορθώσεις της με κόκκινο στυλό, ένα αυτοκίνητο ζωγραφισμένο στη μέση μιας άσκησης. Το πρόσωπό του όμως δεν της έρχεται αμέσως.

Ένα επεισόδιο για όσα μένουν από μια σχολική χρονιά, όταν οι τάξεις αδειάζουν και οι άνθρωποι επιστρέφουν στις ζωές τους.

Ένα καλοκαιρινό μεσημέρι στο χωριό. Ένα πιάτο παγωμένο καρπούζι. Ένας έφηβος που δεν αφήνει το κινητό από τα χέρια του.

Και δύο άνθρωποι που δεν προσπαθούν να τον αλλάξουν με λόγια, αλλά με έναν τρόπο που σήμερα συναντάμε όλο και πιο σπάνια.

Ένα επεισόδιο για τις καλοκαιρινές συναντήσεις των γενεών, την αγάπη που δεν πιέζει και τις μικρές κινήσεις που, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μένουν μαζί μας για μια ζωή.

Στις διακοπές, πολλές φορές βλέπουμε πιο καθαρά ότι το παιδί μεγαλώνει.

Μια φωτογραφία που δεν θέλει πια να βγει, μια αμηχανία μπροστά στην παρέα, ένα κινητό στο χέρι, μια φράση όπως «μπαμπά, όχι τώρα» μπορούν να δείξουν πως το παιδί που έχουμε μπροστά μας δεν είναι ακριβώς το ίδιο με πέρσι.

Σε αυτό το επεισόδιο του «Με Ανοιχτά Μάτια» μιλάμε για το παιδί που αλλάζει μέσα στο καλοκαίρι και για τον γονιό που χρειάζεται να το αγαπήσει όχι μόνο όπως το θυμάται, αλλά και όπως γίνεται.

Μια προφορική απάντηση στην τάξη. Μια λάθος λέξη. Ένα χαμηλό γέλιο.

Στο επεισόδιο «Όταν γελούν με το λάθος σου» μιλάμε για εκείνη τη μικρή στιγμή όπου ένα παιδί δεν ντρέπεται μόνο επειδή έκανε λάθος, αλλά επειδή ένιωσε ότι το λάθος του έγινε αφορμή για τους άλλους.

Πώς προστατεύεται ένας μαθητής χωρίς να γίνει θέμα μπροστά στην τάξη; Πώς γυρίζει ξανά στο μάθημα χωρίς να χαθεί μέσα στη ντροπή; Και τι μπορεί να καταλάβει ένας γονιός όταν το παιδί στο σπίτι τα ξέρει, αλλά στην τάξη σωπαίνει;

Ένα επεισόδιο για το λάθος, το γέλιο, την αξιοπρέπεια του παιδιού και την ευθύνη του μεγάλου να μη σταματήσει την προσπάθεια.

Υπάρχουν ώρες στην τάξη που δεν τελειώνουν με το κουδούνι. Συνεχίζονται μέσα στον εκπαιδευτικό, στον διάδρομο, στα δύο λεπτά πριν ανοίξει η επόμενη πόρτα.

Ένα επεισόδιο για την κούραση που δεν φαίνεται, για τις μικρές αδικίες που μπορεί να γίνουν χωρίς πρόθεση, και για τη δύσκολη ευθύνη του μεγάλου: να μη δώσει την προηγούμενη ώρα σε λάθος παιδί.

Στο τέταρτο επεισόδιο του «Με Ανοιχτά Μάτια» μιλάμε για τον έφηβο που λέει «δε με νοιάζει κιόλας» την ώρα που ίσως τον νοιάζει περισσότερο απ’ όσο αντέχει να δείξει.

Μια σκηνή από την τάξη και το σπίτι, για την πρόκληση που μπορεί να κρύβει ντροπή, φόβο ή ανάγκη να μη γίνει το παιδί θέαμα. Για το όριο που χρειάζεται, αλλά και για το βλέμμα που δεν ταυτίζει τον άνθρωπο με τη δύσκολη φράση του.

Ο γονιός που φοβάται δεν είναι εχθρός του παιδιού του. Συχνά αγαπά τόσο πολύ, ώστε δυσκολεύεται να αφήσει χώρο.

Ένα επεισόδιο για την αγωνία των γονιών, το βάρος που περνά στα παιδιά, και την ανάγκη η αγάπη να μη γίνεται πανικός.

Ένα επεισόδιο για το παιδί που κάνει λάθος και για τον τρόπο με τον οποίο ο μεγάλος βάζει όριο χωρίς να ταπεινώνει.

Παιδαγωγική, οικογένεια και πίστη συναντιούνται στο δύσκολο ερώτημα: πώς μιλάμε σε έναν άνθρωπο όταν έχει κάνει λάθος;

Στο πρώτο επεισόδιο του «Με Ανοιχτά Μάτια» ανοίγει η βασική ματιά της σειράς: παιδί, έφηβος, γονιός, εκπαιδευτικός, πίστη και ζωή. Μικρές ανθρώπινες σκηνές, δύσκολες στιγμές, όρια, λάθη και ο τρόπος που μιλάμε σε έναν άνθρωπο όταν έχει κάνει λάθος.