Sevgilim, sen bunu aldığında -ki mektup denemez buna-

Umarım bağışlarsın beni:

Yazamadığım mektuplarda biriktirdim kederimi.

Sevgilim, İstanbul’da yaz bitiyor

Bu güze gecelerinde ben, sardunyaların arasında senin getirdiğin mumları yakıyorum.

Bir fotoğrafa bakıp “deniz” diyorum:

Ne kadar dingin, nasıl sonsuz, olduğu yerde.

Beni bağışla, mektup yazamıyorum.

Yüzümün bir yarısı acı çekiyor, 

Mavi bir fotoğrafta, kızıl bir ufuk biriktiriyor kış için 

Deniz “öylece” duruyor, orada, yazda.

Hayat öylesine caydırıcı ki, korkuyorum

Bu dünyayı ben uydurdum desem, sonrasını diyemiyorum.

Sen bunu aldığında -ki mektup denemez buna-

Umarım bağışlarsın kederimi, umutsuzluğumu, dalgınlığımı; yani

Benden geçtiğinde anlamı sarsılan ne varsa…

Kum nasıl çizmişse incecik bir camı

Umarım her şey olacağına varıyor der,

Ve kabullenirsin