W tym odcinku – zapach mokrej firanki, kaszel zza ściany i dźwięk niedziałającej karty do drzwi stają się pejzażem wewnętrznej podróży. Nie chodzi tu o egzotykę, ale o coś znacznie bardziej intymnego – rytuały dnia, rozmowy z nieznajomymi, milczenie budki telefonicznej w Japonii. Czy trzeba coś stracić, żeby pozwolić sobie na smutek? Czy melancholia może być domem, a nie tylko przystankiem?