Boję się umierania i mówię to bez żadnej metafory. Nie chodzi o niepokój metafizyczny, tylko o stan, który budzi mnie czasem nad ranem: przyspieszone tętno, zimno w przedramionach, świadomość ciała jako urządzenia, które ma określoną liczbę cykli. Nie chcę przestać istnieć. Chciałbym, żeby śmierć była przesiadką, przemianą, przepływem, czymkolwiek, co ma ciąg dalszy.

Prawo mnie nie dosięgnie. Nie ma paragrafu za to, że byłem obecny, lecz nieuważny. Nie ma kary za to, że spokojnie oddychałem, gdy ktoś oddychał po raz ostatni.

Najłatwiej pomylić miłość z tym, co głośne. Z namiętnością, zazdrością, rozpaczą, trzaskaniem drzwiami i wielkimi słowami wypowiadanymi tak, jakby ktoś właśnie kręcił finał melodramatu. Tyle że prawdziwe życie rzadko ma orkiestrę.

Widok bywa śmieszny. Ciało już nie to, głos słabszy, gest mniej pewny. Ale czy naprawdę bardziej żałosny niż maska, której tak długo broniliśmy?

Zaczyna się niewinnie, niemal jak ulga. Ktoś wskazuje palcem i dzieli świat na czysty i skażony — a w tobie coś przytakuje.

Człowiek zatrzymuje się tam, gdzie nie trzeba się zatrzymywać. Patrzy na prostą rzecz i zaraz ją analizuje. Idzie przed siebie, ale w pół kroku pojawia się wątpliwość: czy to na pewno w tę stronę.

Chcę zniknąć tak, żeby nikt nie zapłakał. Ale jeśli nikt nie zapłacze, znaczy, że mnie nie było. Pragnę więc rzeczy niemożliwej — by moja nieobecność była lekka, a zarazem by ktoś jej nie zauważył - ale z miłości, nie z obojętności.

Przychodzi zwykły wieczór. Nie sąd ostateczny, nie objawienie — wieczór. Słońce topi się w jeziorze tak samo jak wczoraj, okolica milczy. Pytania zostają tam, gdzie były, tyle że my czujemy się już nimi zmęczeni.

Boimy się starości, bo widzimy w niej złodzieja — a ona jest tylko świadkiem długu, który zaciągnęliśmy w dniu narodzin. Nie wydaje nam się dni jak monety, byśmy je zaciskali w dłoni, lecz byśmy zdążyli je przeżyć, póki jeszcze mamy czym płacić. Bo dopiero kres nadaje wartość temu, co skończone — i może właśnie w tym kryje się całe okrucieństwo, a może i całe piękno istnienia.

Drżące zawieszenie, cienkie jak kożuch na mleku, który wystarczy musnąć językiem, żeby się rozerwał.