Ieder mens beleeft de wereld vanuit zijn eigen referentiekader. Deze wordt beïnvloed door de omgeving, opvoeding, waar je woont, etc In deze aflevering bespreken Iris en Rachèl de verschillende rollen die zij aannemen in hun leven en hoe zij zich daar in gedragen.

Afhankelijk van de situatie en de mensen die op dat moment om je heen zijn, laten we als mens altijd een ander stukje van onszelf zien. Ook merken we dat we ons ook aanpassen aan onze omgeving. Bijvoorbeeld de normen en waarden op werk of in een vriendengroep. En wat is eigenlijk normaal? Is dat niet voor iedereen anders?

Als mens plaatsen onze hersenen anderen mensen snel in hokjes om de wereld beter te begrijpen. Iris en Rachèl bespreken hoe zij proberen hier bewust van te zijn en hun oordeel uit te stellen over andere mensen. Om anderen te kunnen accepteren en respecteren zoals ze zijn.

Dit kan mogelijk weer deuren openen naar mooie nieuwe ontmoetingen, inspiratie en eventuele samenwerkingen.

Er blijkt een verschil te zitten tussen je laten inspireren over persoonlijke groei en ook echt actief aan de slag gaan met persoonlijke ontwikkeling. 

In deze aflevering vertellen Rachel en Iris waar hun zoektocht naar zichzelf is begonnen en hoe zij er steeds meer achter kwamen hoe zij in elkaar zitten als mens. 

Rachel merkt op dat ze geneigd was om opdrachten van haar coach uit te stellen, terwijl ze normaal gesproken juist is van ‘afspraak is afspraak’. Ze weten inmiddels dat het fijn is om meer over zichzelf te leren, maar dat dit ook heel kwetsbaar, spannend en confronterend kan zijn. Wanneer ze namelijk echt het proces aangaan, weten ze niet wat ze tegen gaan komen en kunnen ze voor verrassingen komen te staan. Je gaat sowieso weerstand tegenkomen en het is heel verleidelijk om dat uit de weg te gaan. Inmiddels weten ze dat dit bij het proces van mens zijn hoort en het eeuwig een uitdaging zal blijven.

Door eerdere afleveringen van de podcast terug te luisteren viel het Rachel op dat ze eigenlijk onbewust best vaak ‘moeten’ zegt. Zowel Iris als Rachel merken dat ze als mens best veel moeten van zichzelf. Gezond eten, voldoende slapen, todo’s afvinken, sporten, opruimen, nog even de was doen en vooral heel hard je best doen. Ze leggen de lat hoog en zijn erg kritisch op zichzelf. Dit kan functioneel zijn, maar niet als je er stress van krijgt. 

Iris heeft toen ze ging werken heel lang gedacht dat ze door de mand zou vallen. Dat ze nog niet goed genoeg was. Ze kwam erachter dat dit voortkwam uit de beperkende overtuiging dat als je maar heel hard werkt, je het waard bent als mens. In het gesprek bespreken ze dat we als mens vaak onze identiteit verlenen aan hetgeen wat we doen. Een volle agenda, betekent dat dat je goed bezig bent? Ben je als mens niet gewoon al helemaal goed zoals je bent?

Misschien niet het meest gezellige onderwerp, maar wel eentje waar iedereen op dagelijkse basis mee te maken heeft, bewust of onbewust: Angsten! ...

In dit gesprek onderzoeken Iris en Rachel welke angsten er ten grondslag liggen aan hun dagelijkse gedrag. Ze zitten zichzelf nog wel eens in de weg omdat ze iets verwachten dat zou kúnnen gaan gebeuren. Iets waar ze bang voor zijn.

Angst voor presenteren, angst om niet goed genoeg te zijn, om iets niet te weten, angst om te falen, angst voor pijn, verlies en uiteindelijk de dood. 

Hoewel het misschien zware onderwerpen lijken, vinden ze het ook fijn en relativerend om te merken dat ook dit weer menselijke processen zijn waar iedereen mee te maken heeft.

Misschien niet het meest gezellige onderwerp, maar wel eentje waar iedereen op dagelijkse basis mee te maken heeft, bewust of onbewust: Angsten! ...

In dit gesprek onderzoeken Iris en Rachel welke angsten er ten grondslag liggen aan hun dagelijkse gedrag. Ze zitten zichzelf nog wel eens in de weg omdat ze iets verwachten dat zou kúnnen gaan gebeuren. Iets waar ze bang voor zijn.

Angst voor presenteren, angst om niet goed genoeg te zijn, om iets niet te weten, angst om te falen, angst voor pijn, verlies en uiteindelijk de dood. 

Hoewel het misschien zware onderwerpen lijken, vinden ze het ook fijn en relativerend om te merken dat ook dit weer menselijke processen zijn waar iedereen mee te maken heeft.

Ondanks de hele corona-situatie en lockdown waar de wereld zich in bevindt, zitten Ráchel en Iris eigenlijk supergoed in hun vel. Dit heeft grotendeels te maken met de aandacht die zij afgelopen jaar hebben besteed aan persoonlijke ontwikkeling en de keuzes die zij de afgelopen maanden hebben gemaakt. Ráchel vertelt hoe zij na haar afstuderen en de breuk met haar relatie volledig zichzelf heeft (terug) gevonden en er een wereld voor haar is open gegaan. Terwijl Iris aan haar lippen hangt, vertelt Rachel hoe ze erachter kwam dat ze eigenlijk niet van zichzelf hield en continu zichzelf naar beneden praatte. Wederom een kwetsbaar gesprek over lief zijn voor jezelf en jezelf accepteren zoals je bent.

Nee zeggen, hoe doe je dat? Zowel Iris als Rachel zeggen uit enthousiasme vaak 'ja', waardoor hun agenda snel vol raakt en voor ze het weten van het een naar het ander racen. 

Duidelijk en bewust 'ja' en 'nee' zeggen, blijkt enorm te werken om minder geleefd te worden en meer energie te krijgen van de dingen die ze doen. Het geeft richting in hun enigszins chaotische levens. 

Verder legt Iris uit wat de term 'flow' betekent en hoe ze probeert om dit als mens zoveel mogelijk te ervaren.

“Welk liedje roept er speciale herinneringen bij je op”? Dat is de vraag die Iris aan Rachel stelt in deze bijzondere aflevering. Voor ze het wisten ging het gesprek over gevoelens en kwetsbaarheid. Onderwerpen die je niet zomaar dagelijks even op tafel gooit. Rachel vertelt hoe ze heeft geworsteld met hooggevoeligheid, Iris deelt hoe ze steeds meer leert om naar haar gevoel te luisteren.

Het is een mooi gesprek geworden waarin ze beiden met de billen bloot gaan. Zelfs zo, dat ze twijfelden om deze aflevering wel online te zetten.

Opstaan, hoe doe jij dat?

In deze aflevering bespreken Iris en Rachel hun ochtend routine. Ze merken dat wanneer zij in de ochtend met iets fysieks starten, zij veel productiever zijn en lekkerder in hun vel zitten. Maar dat momentje voor jezelf nemen, wanneer je lekker in je warme bed ligt… is zo makkelijk nog niet.

Een zoektocht naar een nieuwe baan, daar horen kutdagen bij. Het lijkt wel een eeuwig terugkerende struggle: accepteren dat kutdagen nou eenmaal onderdeel zijn van mens zijn. Iris en Rachel hebben er met vlagen allebei moeite mee. Rachel heeft last van baaldagen en probeert bewust bezig te zijn met dankbaar en tevreden zijn.

Iris vertelt over de bijzondere weg die zij heeft bewandeld na haar afstuderen. Door haar blog belandde ze in Tanzania en werd ze mede-auteur van een boek over chronische vermoeidheid.