Yürüdüğüm yolları kurduğum cümlelerle bütünleştirdim. Attığım her bir adım gittiğim her bir yol bir hikâye barındırıyor ve belli etmeye başlıyor artık gölgesini dizlerimdeki yara imgeleri. İmge diyorum çünkü bu denli cümlelerle kuşatılmış bir ruhun resmini görmek zor olmamalı. İzlerimi parke taşlarından, biçimsiz beton kaldırımlardan ve donuk yüz ifadelerinden okumak istemiyorum artık. Hangi yüze çarpsam, omuzlarıma binen yükün ağırlaştığını hissediyorum. Aynadan bakıyormuş hissi veriyor sanki. Sanki sürekli tekrara düşüyor tüm cümle biçimlerim. Sanki herkes tanıyormuş gibi beni.