Μέσα από τον φακό μου

Μέσα από τον φακό μου

By Μιχαήλ ΜιχαλακόπουλοςArtsBooks
Download on the App Store

Μέσα από τον φακό μου episodes

  • Το δύσκολο, είναι να είσαι όπως O Χριστός…

    Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο Ιούδας. Λες πως είσαι φίλος, μα όταν βρεις την ευκαιρία, δε διστάζεις για τριάκοντα αργύρια, με ένα φιλί να προδώσεις τους ανθρώπους σου.Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο Πιλάτος. Κάθε φορά που τα πράγματα ζορίζουν, εσύ «νίπτεις τας χείρας σου». Δεν παίρνεις την ευθύνη ούτε για τις πράξεις σου, ούτε για τη ζωή σου.

    Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι και εσύ ένας από τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Για τον κόσμο όλο, τίμιος, δίκαιος, καθαρός, μέσα σου όμως, να κρύβεις μίσος, οργή, ζήλεια, υπερηφάνεια, ασπλαχνία.

    Το πιο εύκολο πράγμα είναι να είσαι ο όχλος. Χάβρα Ιουδαίων. Να μην έχεις βούληση. Να μην παίρνεις καμία ευθύνη. Να μην βάζεις το μυαλό σου να σκεφτεί. Απλά να ακολουθείς. Σαν πρόβατο. Και «άρον άρον» να ζητάς να σταυρωθεί, αυτός που μέχρι χθες επευφημούσες.

    Το πιο εύκολο πράγμα είναι να είσαι ο Βαραββάς. Να χτίζεις τη δική σου ελευθερία, τη δική σου ζωή, εις βάρος κάποιου άλλου.

    Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο ληστής στα αριστερά. Και ακόμα και εκεί, στην έσχατη στιγμή σου, να μην λες ένα «ήμαρτον», αλλά να βρίζεις, να φωνάζεις, να κατηγορείς και να χλευάζεις άλλους για τα δικά σου λάθη.

    Το δύσκολο, είναι να είσαι όπως O Χριστός… Να σταυρώνεσαι καθημερινά για χάρη όσων αγαπάς και παρόλα αυτά να ψιθυρίζεις πάνω από το σταυρό «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι».

    «Γρηγορεῖτε»!

    Με τον Μαθητή της αγάπης, με την Μητέρα Του, με τις Μυροφόρες, με τον Νικόδημο και τον Ιωσήφ, στα δεξιά Του

    !Καλή Ανάσταση!

    3 min
  • [ΤΙ ΝΕΟΙ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕΝ ΕΔΩ...] - Κώστας Καρυωτάκης - Απαγγελία: Μιχαήλ Μιχαλακόπουλος - Μέσα από τον φακό μου

    Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος

    του κόσμου, δώθε απ' τ' όνειρο και κείθε απ' τη γη!
    Οταν απομακρύνθηκεν ο τελευταίος μας φίλος,
    ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιώνια πληγή.

    Με μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο

    τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός,
    νοιώθουμε τ' άρρωστο κορμί, που εβάρυνε, σαν ξένο,
    υπόκωφος από μακριά η φωνή μας φτάνει αχός.

    Η ζωή διαβαίνει, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα,

    μα θάνατο, καθημερνό θάνατο, με χολή
    μόνο, για μας η ζωή θα φέρει, όσο αν γελά η αχτίνα
    του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. Κι είμαστε νέοι, πολύ

    νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ' ένα βράχο,

    το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,
    χάνεται και ρωτιόμαστε τι να 'χουμε, τι να 'χω,
    που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ' έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!

    2 min
  • Πολύ σπανίως - Κωνσταντίνος Καβάφης - Απαγγελία: Μιχαήλ Μιχαλακόπουλος - Μέσα από τον φακό μου
    Κ. Καβἀφη
    Πολύ σπανίως ( 1913)

    Είν' ένας γέροντας. Εξηντλημένος και κυρτός,
    σακατεμένος απ' τα χρόνια, κι από καταχρήσεις,
    σιγά βαδίζοντας διαβαίνει το σοκάκι.
    Κι όμως σαν μπει στο σπίτι του να κρύψει
    τα χάλια και τα γηρατειά του, μελετά
    το μερτικό που έχει ακόμα αυτός στα νειάτα.

    Εφηβοι τώρα τους δικούς του στίχους λένε.
    Στα μάτια των τα ζωηρά περνούν οι οπτασίες του.
    Το υγιές, ηδονικό μυαλό των,
    η εύγραμμη, σφιχτοδεμένη σάρκα των,
    με την δική του έκφανσι του ωραίου συγκινούνται.
    1 min
  • Κ. Π. Καβάφης - Τρώες - Απαγγελία: Μιχαήλ Μιχαλακόπουλος - Μέσα από τον φακό μου
    Κ. Π. Καβάφης
    Τρώες

    Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·

    είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
    Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
    παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
    να ’χουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

    Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
    Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
    βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.—

    Είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
    Θαρρούμε πως με απόφαση και τόλμη
    θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
    κι έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.

    Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
    η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·
    ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
    κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
    ζητώντας να γλιτώσουμε με την φυγή.

    Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
    στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
    Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κι αισθήματα.
    Πικρά για μας ο Πρίαμος κι η Εκάβη κλαίνε.

    [1905]

    2 min
  • Κωνσταντίνος Π. Καβάφης - Τα παράθυρα - Μέσα από τον φακό μου.
    Τα παράθυρα

    Σ' αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ

    μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
    για νάβρω τα παράθυρα. - Οταν ανοίξει
    ένα παράθυρο θάναι παρηγορία. -
    Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
    να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
    Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
    Ποιός ξέρει τι καινούργια πράγματα θα δείξει.

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

    1 min
  • Κωνσταντίνος Π. Καβάφης - Επιθυμίες - Μέσα από τον φακό μου
    Επιθυμίες (Κωνσταντίνος Καβάφης)

    Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν

    και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
    με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά —
    έτσ’ η επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
    χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
    της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

    1 min
  • Έρως ανίκατε μάχαν - γ’ στάσιμο (στ. 781-805) της Αντιγόνης του Σοφοκλή - Απαγγελία: Μιχαήλ Μιχαλακόπουλος - Μέσα από τον φακό μου

    Με αυτό το στίχο αρχίζει το γ’ στάσιμο (στ. 781-805) της Αντιγόνης του Σοφοκλή. Μια φράση, ωδή στον έρωτα δύο νέων, που είναι γνωστή μέχρι σήμερα. Από τα πιο γνωστά αποσπάσματα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, που καταφέρνει να στρέψει το ενδιαφέρον των μαθητών, όπου διδάσκεται και κάνει το μάθημα αυτομάτως πιο ενδιαφέρον.


    Ολόκληρο το συγκεκριμένο απόσπασμα: Έρως ανίκατε μάχαν, Έρως, ός εν κτήμασι πίπτεις, ός εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις, φοιτάς δ” υπερπόντιος εν τ” αγρονόμοις αυλαίς· καί σ” ούτ” αθανάτων φύξιμος ουδείς ούθ” αμερίων σέ γ” ανθρώπων. Ο δ” έχων μέμηνεν. Σύ καί δικαίων αδίκους φρένας παρασπάς επί λώβα, σύ καί τόδε νείκος ανδρών ξύναιμον έχεις ταράξας· νικά δ” εναργής βλεφάρων ίμερος ευλέκτρου νύμφας, τών μεγάλων πάρεδρος εν αρχαίς θεσμών. “Αμαχος γάρ εμπαίζει Θεός, Αφροδίτα. Νυν δ” ήδη “γώ κ’αυτός θεσμών έξω φέρομαι τά δ” ορών ίσχειν δ” ουκέτι πηγάς δύναμαι δάκρυ τόν παγκοίτην όθ” ορώ θάλαμον την δ” Αντιγόνην ανύτουσαν. 

    2 min

About Μέσα από τον φακό μου

From the publisher's feed

Απαγγελία ποίησης