Κάποιοι άνθρωποι
δεν γεμίζουν απλώς τη σιωπή μας…
γίνονται ο λόγος που δεν τη φοβόμαστε πια.

Κι όταν όλα σκοτεινιάζουν,
μένει μόνο μία αλήθεια…

Υπάρχεις εσύ.

Ποιος σας είπε πως η αγάπη έρχεται πάντα για να σε γαληνέψει…

Κάποιες φορές έρχεται για να σε ταράξει.
Να σε κάψει.
Να σε γκρεμίσει…
και να σε ξαναγεννήσει από την αρχή.

Γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο παράδεισος.
Είναι κι εκείνη η όμορφη κόλαση
που επιλέγεις να ζήσεις.

Να με κρατάς εκεί…
που η ανάσα γίνεται ζωή
και το άγγιγμα μνήμη.

Εκεί που ο έρωτας
δεν περνά απ’ το σώμα…
ριζώνει μέσα του.

Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν…
κι όμως αφήνουν πίσω τους μια στιγμή που δεν τελειώνει ποτέ.

Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει…
μα μέσα σου, κάτι μένει ακόμη εκεί.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν περνούν ποτέ.
Μένουν μέσα σου,
σε ακολουθούν σιωπηλά
και κάποια μέρα επιστρέφουν ξανά,
σαν να μην έφυγαν ούτε στιγμή.

Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία.
Μια προσωπική εμπειρία
που με σημάδεψε βαθιά
και έμεινε ζωντανή μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια.

Αν είσαι ακόμα ξύπνιος ή ξύπνια…
ίσως κάτι να σε κρατά κι απόψε εδώ.

Μια σκέψη.
Ένας άνθρωπος.
Μια νύχτα που δεν λέει να τελειώσει.

Τέτοιες ώρες, όλα ακούγονται λίγο πιο αληθινά.

Κάποιες νύχτες δεν θέλουν εξηγήσεις…
μόνο δυο σώματα,
μια ανάσα που κόβεται
και έναν έρωτα που δεν ζητά συγχώρεση.

Κάποιες πόλεις δεν κοιμούνται ποτέ…

Κρατούν στα σοκάκια τους
όσα δεν ειπώθηκαν,
όσα χάθηκαν
και όσα κάποτε υποσχέθηκαν να επιστρέψουν.

Κι όσο ξημερώνει,
η σιωπή τους θυμίζει
πως μερικές διαδρομές
μένουν μέσα μας για πάντα.

Σε ζωγραφίζω με πόθο…
στα μάτια σου θάλασσες,
στα χείλη σου φωτιά
και πάνω στο γυμνό της καρδιάς σου…
το όνομά μου.

Δεν πήγα στον ναό για να ζητήσω συγχώρεση.
Πήγα για να αφήσω εκεί όσα δεν τόλμησα να σου πω.

Γιατί υπάρχουν έρωτες που μοιάζουν με αμαρτία…
κι όμως, μέσα μας, παραμένουν θαύμα.

Και κάποιες προσευχές δεν φτάνουν ποτέ στον Θεό…
γιατί από την αρχή είχαν το δικό σου όνομα.