Κάποιες ανάσες δεν τις ακούς…
τις πίνεις από τα χείλη που επιθυμείς.

Μια αφήγηση για τον έρωτα,
την επιθυμία
και ένα φιλί που μένει πάνω στο στόμα.

Τη νύχτα, όσα σωπαίνουν μέσα μας επιστρέφουν.
Δεν ζητούν απαντήσεις… μόνο λίγο χώρο για να καθίσουν δίπλα μας.

Μια αφήγηση για τις σκέψεις, τις παύσεις και τις αλήθειες που κουράστηκαν να εξηγούνται.

Όταν η βροχή αγγίζει το σώμα,
η νύχτα θυμάται όσα ο έρωτας
δεν τόλμησε ποτέ να πει…

Μια ερωτική αφήγηση για την επιθυμία,
το φιλί και τις σιωπές που καίνε ακόμα.

Ανάμεσα σε δυο χέρια που δεν άγγιξαν ποτέ… κρατηθήκαμε.

Όχι από τύχη. Όχι από χρόνο.

Αλλά από κάτι που δεν εξηγείται.

Σαν να μας κράτησε το σύμπαν λίγο πριν χαθούμε… και μας έβαλε εκεί, στην άκρη μιας στιγμής που δεν ανήκει σε κανέναν.

Κι όμως… σε νιώθω σαν να σε έζησα ολόκληρη ζωή.

Κάποια στιγμή η ψυχή
κουράζεται να μικραίνει για να χωρέσει σε λάθος ανθρώπους.

Και τότε έρχεται η στιγμή που λες «ως εδώ».
Όχι από θυμό…
αλλά από ανάγκη για ελευθερία,
ηρεμία και επιστροφή στον εαυτό σου.

Γιατί η ψυχή που λύγισε δεν χάθηκε.
Έμαθε να αντέχει.
Και κάποτε… να πετά.

Υπάρχουν άνθρωποι
που μπορεί να μη μένουν πια δίπλα μας…

αλλά μένουν μέσα
σε όσα γίναμε αφού τους γνωρίσαμε.

Σε μια λέξη.
Σε μια σιωπή.
Σε έναν τρόπο να κοιτάμε τον κόσμο λίγο διαφορετικά.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο αθόρυβο…
«σε θυμάμαι».

Υπάρχουν καληνύχτες
που δεν είναι απλώς το τέλος μιας μέρας…

είναι η τελευταία λέξη
πριν κάτι μείνει για πάντα πίσω.

Μια ανάσα,
μια σιωπή,
κι εκείνη η στιγμή
που δεν ξέρεις ακόμη
πως δεν θα ξαναγίνει.

Υπάρχουν άνθρωποι
που δεν επιστρέφουν…

κι όμως κάποια βράδια
βρίσκουν έναν τρόπο
να περνούν ξανά από τη σκέψη σου.

Σε μια σιωπή,
σε μια ανάμνηση,
λίγο πριν κλείσεις τα μάτια…

«Λίγο Πριν Πούμε… Καληνύχτα — Μέρος III» 🎙️

Υπάρχουν άνθρωποι
που δεν επιστρέφουν…
κι όμως βρίσκουν πάντα έναν τρόπο
να μένουν μέσα σου.

Σε μια μυρωδιά,
σ’ ένα τραγούδι,
σε μια μικρή σιωπή…

«Λίγο Πριν Πούμε… Καληνύχτα — Μέρος II» 🎙️

Κάποιες επιθυμίες
δεν χρειάζονται άγγιγμα…
αρκεί ένα βλέμμα,
μια σιωπή,
κι εκείνη η στιγμή
που το σώμα αρχίζει να λέει
όσα το στόμα δεν τόλμησε ποτέ.