Υπάρχουν νύχτες που δεν ζητούν συγχώρεση.

Μόνο σιωπή.
Λίγο φως από ένα κερί…
και μια ψυχή που θυμάται όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Κάποιες πληγές δεν κλείνουν.
Μαθαίνουν απλώς να περπατούν μαζί μας.

Υπάρχουν νύχτες…
που η μουσική δεν ζητάει λόγια.

Ζητάει μόνο μια φωνή…
που να τολμά να πει
όσα η καρδιά κρατάει σιωπηλά.

Υπάρχουν έρωτες που δεν τους λες δυνατά…

τους ψιθυρίζεις σαν κάτι ιερό.
Σαν μια προσευχή που δεν ζητά θαύματα,
μόνο λίγο χρόνο ακόμα
μέσα στα μάτια κάποιου που φοβάσαι πως θα χάσεις.

Κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται για να μείνουν…
έρχονται για να γίνουν εκείνο το «για πάντα»
που φοβάσαι να αγγίξεις.

Γιατί υπάρχουν βλέμματα που δεν ζητούν σωτηρία.
Ζητούν μόνο να αφεθείς…
και να χαθείς εκεί όπου η επιστροφή δεν έχει πια σημασία.

Κι αν κάποτε βρεθείς εκεί…
μη φύγεις.

Κάποια καλοκαίρια δεν μένουν σε φωτογραφίες…

Μένουν στο δέρμα.
Στην αλμύρα.
Στη γεύση ενός φιλιού που άργησε να φύγει.

Κι ίσως τελικά τα πιο όμορφα λάθη
να είναι εκείνα που το σώμα θυμάται
σαν κάτι απόλυτα σωστό.

Δεν ζητάμε πάντα πολλά από έναν άνθρωπο…

Μερικές φορές,
μας αρκεί μια στιγμή μέσα του
που να μοιάζει με ουρανό.

Υπάρχουν νύχτες που δεν ζητούν εξηγήσεις.

Μόνο μια ανάσα…
ένα βλέμμα…
κι ένα φιλί που μένει ζωντανό,
ακόμα κι όταν όλα έχουν τελειώσει.

Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν από τη ζωή μας…

και υπάρχουν άνθρωποι που μένουν,
μέσα σε μια μελωδία,
σε μια ανάσα,
σε μια ανάμνηση που δεν έμαθε ποτέ να σβήνει.

Αυτή η αφήγηση είναι το ταξίδι πριν από το τραγούδι.

Υπάρχουν έρωτες που δεν ζητούν σωτηρία.

Διαλέγουν να βυθιστούν…
εκεί όπου οι λέξεις δεν φτάνουν,
μόνο οι ανάσες.

Κι ίσως οι πιο αληθινές ιστορίες
να γράφονται πάντα
στο σκοτάδι.

Κάποιες αλήθειες δεν λέγονται.

Γεννιούνται σε μια στιγμή…
που τα μάτια σωπαίνουν,
τα χείλη πλησιάζουν
και η ψυχή παύει να αντιστέκεται.

Εκεί που δεν υπάρχει φόβος.
Μόνο παράδοση.