Υπάρχουν νύχτες
που δεν ζητούν να ξεχάσεις.
Ζητούν μόνο να πιστέψεις
πως η καρδιά μπορεί να αγαπήσει ξανά.
Κι ίσως…
αυτό να είναι η πιο γενναία μορφή του έρωτα.

Δεν εμπιστεύομαι τις τελείες.

Έχουν κάτι οριστικό…
εγώ πάντα πίστευα περισσότερο
στα αποσιωπητικά.

Όταν έρθει η σιωπή…

Υπάρχουν σιωπές που δεν χωρούν σε λέξεις.
Μένουν μέσα μας σαν κύματα
που δεν σταματούν ποτέ να επιστρέφουν.

Αυτή η αφήγηση είναι για όσους κατάλαβαν πως η αληθινή παρουσία δεν φαίνεται στις εύκολες στιγμές,
αλλά σε εκείνες που κάποιος επιλέγει να μείνει.

Εκεί που ανασαίνει η ποίηση…

Υπάρχουν νύχτες που οι λέξεις δεν ζητούν να διαβαστούν.
Ζητούν μόνο να ακουστούν.

Τα αραβουργήματα της αγάπης δεν ξεθωριάζουν.
Μένουν χαραγμένα εκεί που ούτε ο χρόνος τολμά να αγγίξει.

Για Σκεπτόμενους…

Οι πιο δυνατοί θόρυβοι
δεν ακούγονται.

Είναι εκείνοι που αφήνει πίσω της η σιωπή.
Εκείνοι που γεννιούνται
όταν οι λέξεις δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Και όσο προσπαθείς να τους ξεχάσεις…
τόσο πιο δυνατά αντηχούν μέσα σου.

Η βροχή δεν πέφτει πάντα μόνο στους δρόμους.

Κάποιες νύχτες…
πέφτει και πάνω στις σκέψεις.

«Γι’ αυτό… ζωγράφισα εσένα.»

Μερικές νύχτες δεν ζητούν απαντήσεις.

Ζητούν μόνο λίγη σιωπή…
ένα όνειρο…
και την ελπίδα πως κάπου, πριν ξημερώσει,
όλα μπορούν να αλλάξουν.

Κάποιες νύχτες δεν ζητούν λόγια.

Μόνο ανάσες…
που πλησιάζουν αργά.

Αγγίγματα…
που λένε όσα δεν τόλμησαν ποτέ οι λέξεις.

Μερικές νύχτες…
δεν ζητούν απαντήσεις.

Μόνο κάποιον…
να τις ακούσει.