Κάποιοι άνθρωποι
δεν φεύγουν ποτέ στ’ αλήθεια…
μένουν στις σιωπές,
στα τραγούδια,
σε εκείνον τον εαυτό
που ήσουν όταν τους είχες δίπλα σου.

Δεν είναι κάθε κάθοδος πτώση…
μερικές φορές πρέπει να φτάσεις στον βυθό σου
για να καταλάβεις τι κουβαλάς στην επιφάνεια.

Γιατί το σκοτάδι δεν ζητά πάντα φως.
Κάποιες φορές ζητά συνείδηση.

Δεν είναι όλες οι νύχτες σκοτάδι…
κάποιες είναι καθρέφτες.

Κι αν τολμήσεις να κοιτάξεις βαθιά,
ίσως δεις εκεί
όσα δεν άντεξες ποτέ να πεις στο φως.

«Τη Νύχτα Τη Φοράω» 🎙️

Κάποιες ψυχές δεν ζητούν πολλά…
μια ανάσα,
μια χαραμάδα φωτός,
κι έναν έρωτα που να χωράει μέσα τους.

«Ρωγμή στο Φως» 🎙️

Απόψε δεν θέλω να κερδίσω…
θέλω να χαθώ μέσα σου.
Να γίνει ο πόθος πόλεμος
και η ήττα η μόνη μου νίκη.

«Θέλω να Ηττηθώ» 🎙️

Κάποιες σκέψεις ξυπνούν πριν από εμάς.
Πριν τον ήλιο, πριν το φως…
και βρίσκουν πάντα τον ίδιο άνθρωπο.

«Πριν το Φως» 🎙️

Μερικές αγάπες δεν τελειώνουν…
απλώς μαθαίνουν να σωπαίνουν.

Κρύβονται πίσω από μια φράση,
πίσω από ένα τελευταίο
«σ’ αγαπώ… να προσέχεις».

Κάποιες νύχτες δεν ζητούν υποσχέσεις…
μόνο μια παρουσία.

Μια ανάσα που θα μείνει κοντά σου,
έστω μέχρι το ξημέρωμα.

Υπάρχουν έρωτες που δεν ζητούν σωτηρία…
ζητούν μόνο να παραδοθείς.

Να χαθείς σε μια ανάσα,
σ’ ένα βλέμμα,
σ’ εκείνη τη στιγμή που ο πόθος αγγίζει το σκοτάδι
και ο έρωτας μοιάζει επικίνδυνα με θάνατο.

Κάποιες γεύσεις
δεν φεύγουν από τα χείλη…
μένουν εκεί,
σαν ανάμνηση από κάτι που δεν τελείωσε ποτέ.

Κι όσο κι αν λες πως αποχαιρετάς…
κάποιοι άνθρωποι
συνεχίζουν να υπάρχουν παντού μέσα σου.