Metronun en Dibi

Metronun en Dibi

By MEDHistory
Download on the App Store

Metronun en Dibi episodes

  • S1:B49- İlerleme,Cem yılmaz bağlamsallık üzerine.

    Oldukça spontane gelişen bir bölüm oldu. Cem Yılmaz’ın son gösterisi hakkında fikir belirttim ve konuştuk işte.


    Saygıyla kalın .


    Dipnot: Burnumdan nefes alarak konuşma gibi bir alışkanlığım normalde de var.Bu kaydı yaptığım sırada yaklaşık 40 derece ateşim vardı, ve yürüyerek kaydettim. O yüzden konuşurken farkında olmadan daha çok burnumdan nefes almış olabilirim. Normalde/podcast kaydederken böyle nefes almamaya çalışıyorum,kusur için üzgünüm.


    İletişim için: [email protected]

    12 min
  • S1:B48- Korkunç birisiyim.

    Bölümün içinde bölümün adını buldum:d:d;d


    “Etki Alanı ve Yapı Üzerine” diye bir bölüm gelecek. (Yine söz veriyorum, susun.)


    Bu arada o an hatırlayamamıştım ama tuvalette hatırladım. Vakanın adı Junko Furuta’ydı. Valla bakmadım, susun; baksaydım yazmazdım.


    Saygıyla kalın.


    İletişim için: [email protected]

    13 min
  • S1:B46- Bir true detective özeti.

    Bu bölümü 6 ay önce kaydettim.. Ölen asla ben olmayacağım. Şunu yükleyene kadar neler yaşadım. Biliyorum ki kendimle baş başa kaldığımda olucakları. Kendimi çok iyi tanıyorum. Yanılmıycam. Senin hakkında yanılmıycam. Nokta atışı olduğunu biliyorum. Küçük pürüzler kaldı. Bu metni 1 saate yok ederim okuyanlar şanslısınız lol.

    1 hr 18 min
  • S1:B(ara)- “seçilmiş” insanlar.

    İnsan kendine yapışan bir lanetle mi doğar, yoksa her şey anne ve babamızın hangi eylem ve boylamda seviştiğiyle mi ilgilidir?

    Bugün, Kayra’nın Hayırsız Evlat şarkısının tetiklediği bazı düşünceleri dışarıya döktüm.


    Saygıyla kalın!


    İletişim için: [email protected]

    5 min
  • S1:B45- Ölüm hep beni kaçırır nedense baharında? Scorsese ve frued



    Selam. Bu bölümde Accuk komünizimdeki pratik ve ekonomik geçersizlikleri, Freud’u ve biraz da sinema kurgusu hakkında konuştum.


    Bölüm içinde bahsettiğim “Freud’u sevmiyorum” cümlesini açıkladığım bir örnek:


    Freud ve çalışma arkadaşı Josef Breuer, Anna O. (gerçek adıyla Bertha Pappenheim) adlı hastayı histeri teşhisiyle ele almış ve tedavi sürecini kitaplarında bir başarı öyküsü olarak sunmuşlardır. Ancak tarihsel veriler, hastanın aslında yıllar boyunca psikiyatrik sorunlar yaşamaya devam ettiğini göstermektedir. Hatta Breuer’in, hastanın obsesif ve karmaşık semptomları karşısında süreci yarıda bıraktığı ve vakayı tamamlamadan geri çekildiği bazı kaynaklarda açıkça ifade edilmiştir. Bu durum, tedavinin başarıyla sonuçlandığı yönündeki anlatımla çelişmektedir.


    Benzer biçimde, Freud’un bazı diğer vakalarında da benzer sorunlar gözlemlenebilir. Örneğin, “Rat Man” olarak bilinen Ernst Lanzer vakasında, Freud hastanın büyük ölçüde iyileştiğini iddia etse de sonraki dönemlerde Lanzer’in semptomlarının sürdüğüne ve terapi sürecinin Freud’un anlattığı kadar net olmadığına dair görüşler bulunmaktadır. “Dora” (Ida Bauer) vakasında ise terapi süreci aniden kesilmiş ve Freud’un yorumları hastanın rızasından çok kendi teorik varsayımlarına dayandırılmıştır.

    ————-


    Sanırım film gerçekten de kötüymüş:d

    Bölüm içinde “Gerçek dünyada kimse böyle konuşmuyor.” demiştim ya… Yönetmen olmak isteyen biri olarak bu bakış açısı aslında kendi sinema anlayışıma çok ters düşüyor. Çünkü bence her şey filme çekilebilir; sinema, illüzyon gösterilerini tarihe gömen bir sanat olarak, tamamen bambaşka kurgulara da oturabilir. Gerçek dünyaya benzemek gibi bir zorunluluğu yoktur. Kendi söylediğim cümleden bile rahatsız oldum ve düzeltmek istedim. Bu, sinema felsefeme aykırı.


    Zaten sinemadaki hiçbir eserin, gerçek dünyadaki konuşmaları birebir yansıtmak gibi bir zorunluluğu yok. Ancak bu film, o açıdan da başarısız. Çünkü sinemanın en esaslı yönü, izleyiciyi “inandırabilme” becerisidir. Hatta yaygın kanının aksine, bu görev ilk olarak tiyatrodan değil, illüzyon gösterilerinin yerini alan ilk sinema filmlerinden doğmuştur.


    Bu nedenle, sizi tek bir odada farklı bir kurguya inandırmak amacıyla çekilen bir sahnenin, gerçek dünyaya birebir benzemesi gerekmez. Ama mesele şu ki, bu film sadece gerçeklikle bağ kurmakta değil, kendi kurduğu dünyada bile ikna edici olamıyor. Scorsese’nin tarzı da bu film özelinde işlerlik kazanmıyor; çünkü biçem var ama içerik eksik. Tarzı izlemek ilginç olabilir ama karakterler donuk, tempo zayıf, atmosfer ise yapay kalıyor. Scors baba ve onun nesli tam olarak bu konuda çok sıçıyor…:/


    İzleyiciye inandırıcı bir dünya sunamayan bir film, ne kadar ustalıkla çekilmiş olursa olsun, duygusal veya düşünsel bir bağ kurmakta zorlanır. İşte bu film de tam olarak orada kaybediyor.


    ⸻

    Biraz fazla uzun bir metin yazdım:d amaaan…

    Ne olcak¿ Buraya kadar okuduysanız siyasallaşıp bozulmuş her temiz kavrama acıdığımı da bilin.


    Saygıyla kalın.

    İletişim için: [email protected]

    49 min
  • S1:B44- Münevver elif sohbeti.


    Selam,

    Bu bölüm hakkında söylemek istediğim bazı şeyler var. Ülke bu durumdayken ve memleketin her zerresi yanıyorken, kendimle alakalı konuşuyor olma fikri bana oldukça bencilce geliyor. Bu da benim canımı sıkıyor.


    Ama bununla beraber şunu da söylemek istiyorum: (Bu bölüm biraz ani gelişti.) B43’te bahsettiğim bu üç bölümü yayınladıktan sonra, sadece orman yangınlarıyla alakalı konuştuğum mini 3 bölümlük bir seri yapmak istiyorum.


    Bakın, elinizden hiçbir şey gelmiyorsa bile sadece ses çıkarabilirsiniz.

    Korkmayın; irade ve ahlak, her şeyden üstündür.


    Saygıyla kalın.


    İletişim için: [email protected]

    27 min
  • S1:B43- Varolmanın duşsal hafifliği?

    Herkese merhaba.

    Duş düşüncelerimi bir podcast haline getireceğimi hiç düşünmezdim, ama sanırım konuşmak istedim. Bu durumla alakalı lütfen beni mazur görün.


    Ve evet, daha güzeli kesin: İkisi hazır, üç bomba bölüm geliyor.

    Beni bekleyin.


    Saygıyla kalın.


    İletişim için: [email protected]



    19 min

About Metronun en Dibi

From the publisher's feed

Yoğun bir intihar düşüncesiyle boğuşurken,iç dökmek tek amaç. Umarım araç olur.