Het einde van een tijdperk: na twee seizoenen is dit de laatste reguliere aflevering van Met/zonder kinderen. We blikken terug op de mooie, ontroerende, indrukwekkende, hartverscheurende en grappige verhalen die onze gasten deelden en vertellen wat het maken van deze podcast onze gebracht heeft. We sluiten niet uit dat we nog wel eens in de lucht komen met updates over ons eigen leven met/zonder kinderen of wanneer we een verhaal tegenkomen dat we écht heel graag met jullie willen delen. En natuurlijk sluiten we ook deze aflevering nog een keer af met een Wat je van beren leren kan!

Greetje weet al sinds haar puberteit dat ze geen kinderen kan krijgen. Lange tijd is het nauwelijks onderwerp van gesprek tussen haar en haar vriend Niels. Tot ze voelen dat het tijd wordt toch maar eens echt te onderzoeken of ze eigenlijk ouders willen worden. Als het antwoord - spoiler - 'nee' blijkt gaat er een wereld voor ze open. Een wereld? Dé wereld. Met hun zeilboot reizen Greetje en Niels de wereld rond. Onderweg blijkt het onderwerp 'kinderwens' nog niet helemaal een afgesloten hoofdstuk.

Op de een of andere manier komt het vaak in één gesprek aan bod en niet alleen bij ons maar ook in verschillende boeken, docu's, podcasts die we getipt hebben: geen kinderwens hebben en wel een (te vroeg) overleden ouder. Is er een verband? In deze aflevering vertellen we hoe wij onze moeder verloren zijn en duiken we op wetenschappelijk (on)verantwoorde wijze in de vraag of het lidmaatschap van de Dode Moeders Club en onze kinderwens iets met elkaar te maken hebben.

Allard wist van jongs af aan twee dingen heel zeker: hij wilde meester en vader worden. Vooral dat tweede was voor hem, als man die op mannen valt, geen vanzelfsprekendheid. De optie adoptie valt snel af, maar de verkenning naar de mogelijkheden voor draagmoederschap lijken al snel veelbelovend. Allard zit op een enorme roze wolk als Jeppe geboren wordt, maar die wolk kleurt gitzwart als hij zijn zoontje na 7 maanden verliest. Toch durft Allard het hele traject nog een keer aan en hij werd nog een keer vader, van Marne. Allard deelt openhartig over zijn bijzondere reis, het vaderschap, verlies en de onvoorwaardelijke liefde voor zijn twee kinderen.

Zoals zo velen van ons, groeide Anna op met het idee: later als je groot bent wordt je moeder. Toen alle seinen op groen stonden om daar naar te gaan handelen, twijfelde ze. Zeer zorgvuldig maakten Anna en haar vriend de keuze: we gaan het proberen. Al snel was ze zwanger. Maar, na de initiële blijdschap, volgde geheel onverwacht die duidelijkheid waar ze eerder zo op gehoopt had. Ze voelde aan alles: ik wil dit niet. Samen met haar vriend koos ze ervoor de zwangerschap te beëindigen. Haar verhaal toont de complexiteit van de kinderwens in volle glorie: van twijfel naar zeker weten en dan de moed hebben daarnaar te handelen.

Chantal maakt de podcast Bewust geen kinderen waarin ze spreekt met vrouwen die, je raadt het al, bewust geen kinderen hebben. Haar zoektocht begon bij de vraag: als ik dan geen kinderen op de wereld zet, wat is dan mijn waarde? Wij spreken Chantal over haar kinderwens, de kinderen in haar leven en de antwoorden die ze vond door de gesprekken die ze voerde voor haar podcast. En, hoe kan het ook anders als podcastmaker, Chantal stelt ook gewoon vragen terug. Zo kwamen we tot een belangrijk inzicht: kinderen zijn ook maar gewoon mensen.

Anne schikt zich niet zomaar naar de kaders en regels die "de buitenwereld" ons op lijkt te leggen; ze bewandelt liever de ongebaande paden. Het vraagstuk kinderwens kruist deze paden met enige regelmaat en dan neemt Anne het stevig bij de hand. Ze weet dat ze zaadjes wil planten, wil creëren, de wereld een beetje beter wil maken en er zijn kinderen om haar heen met wie ze een sterke band heeft. Ze voelt dat om ervoor te kiezen zelf kinderen op de wereld te zetten, meer nodig is dan dat. Ze neemt ons mee op pad langs haar overwegingen en ervaringen.

Geen zorgen, we sterven niet uit! Socioloog Katya doet onderzoek naar hoe we gezinnen vormen en dat bekt toch het lekkerst in het Engels: "how people ‘do’ family". Ze maakt zich géén zorgen dat de mensheid zal uitsterven nu we in grote gebieden wereldwijd minder kinderen op de wereld zetten. Ook zijn er andere manieren dan meer voortplanting om de problemen die vergrijzing met zich meebrengt op te lossen. Wel vind ze het zorgelijk als mensen minder kinderen krijgen dan ze eigenlijk zouden willen. En wat is 'societal pessimism' en wat heeft het hiermee te maken? In deze aflevering duiken we er head first in. Omdat Nederlands niet Katya's eerste taal is, is het interview met haar in het Engels. De rest van de aflevering is wel in het Nederlands.

Carli heeft leuk werk als zelfstandig filosoof en trainer, woont naar alle tevredenheid in een woongroep (géén commune, zegt ze erbij) en heeft een fijne LAT-relatie mét bonuskinderen - hoewel ze er nog niet helemaal over uit is of ze het label bonusmoeder op zichzelf wil plakken. De vraag is nu: wil ze zelf nog kinderen? Carli's partner wil geen kinderen meer en ook als zij wel kinderen wil, hoeft dit voor beiden niet het einde te betekenen van de relatie. Tegelijkertijd: het zou ook weer niet niks betekenen... keuzes, keuzes, twijfel, twijfel. Het is een mooi gesprek geworden. Zonder conclusie (spoiler), maar dat is dan ook precies het thema van deze aflevering: twijfel.

In de periode dat Christophe en zijn vrouw een kindje probeerden te krijgen, hielp hij ook een vriendin zwanger te worden. Zijn vriendin en haar partner kregen een zoontje. Voor Christophe en zijn vrouw mocht het niet zo zijn. Zo is Christophe nu de biologische vader van -inmiddels- twee jongens, maar heeft hij geen vaderrol. Hij vertelt zijn verhaal, mét cliffhanger.