Fahr-i Kâinat (s.a.v.) buyurur ki: Hz. Adem (a.s.), hatasının affı için Cenâb-ı Hâkk’a “Yâ Rabbi!, Muhammed (s.a.v.) hakkı için beni bağışla!” deyince, Cenâb-ı Hâkk affetti ve sordu: “Ya Adem, Muhammed’i nereden bildin?” Hz. Adem (a.s.), cevaben: “Ya Rabbi, O zaman ki beni yaratıp ruh verdin, başımı kaldırınca arşın üzerinde: “Lâ ilâhe illallah Muhammedu’r-Resûlullâh” yazılı gördüm ve ind-i ülûhiyetinde (senin yanında) halkın en hayırlısının O olduğunu anladım.” deyince, Cenâb-ı Hâkk: “Evet Yâ Adem! Doğru söyledin, halkın bana en sevgilisi O’dur. Madem ki onun hürmetine dedin, seni bağışladım. Eğer Muhammed olmasa idi seni halketmezdim” buyurdu. (Yusuf Nebhâni, Şevahidü’l-Hak) Enes (r.a.), Peygamberimiz (s.a.v.)’e: “Bana yevmi kıyamette (kıyamet gününde) şefaat edersin değil mi Ya Resûlullâh?” diye sordu. Peygamber (s.a.v.) Efendimiz: “Evet! Allâh izin verirse.” buyurunca, Hz. Enes (r.a.): “Sizi o gün nerede arayayım Ya Resûlullâh (s.a.v.)” dedi. Fahr-i Âlem (s.a.v.): “Evvelâ sıratta ararsın, bulamazsan mîzanda ararsın, bulamazsan havzımın başında ararsın, bu üçünden birinin başında, muhakkâk bulunacağım” buyurdular. (İmâm-ı Şârânî, Elkeşfül-ğumme)  Hz. Ali (k.v.) Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’e, sûretiniz nedir? diye sordular. Peygamberimiz (s.a.v.) cevaben buyurdular ki; “Mârifetullâh sermayem, akıl dinimin aslı, muhâbbetullâh esâsı, şevkullâh binitim, zikrullâh hemdemim (arkadaşım), Allâh (c.c.)’a itimad hazinem, hüzün refîkim, ilim silâhım, sabır libâsım (elbisem), mukâdderata (Allâh (c.c.)’un takdirine) rıza ganimetim, Râbbime karşı aczimle müftehirim (iftihar ederim), dünyaya meyletmemek sanatım, Allâh (c.c.)’u yakîn ilmiyle bilmek azığım, Hâkk’a taat bana kâfi, cihâd ahlâkım, gözümün sürûru namazdadır. Bütün gam ve düşüncem ümmetim içindir ve iştiyâkım (arzum) da Allâh Celle ve Alâ Hazretlerinedir.” (Kadı İyaz, Şifa-i Şerif) Ya Rabbel Âlemin!.. Hatalarımızı lûtfunla bağışla, Kalbimizi Habîbin (s.a.v.)’in sevgi ve muhabbetiyle ihyâ et. Râzı olup cemâlini nasib ettiğin kullarının arasına kat! Amin...

İslâmiyet, diğer dinlerden farklıdır. İslâm dininin, başka din ve kültürlere uygun olması beklenemez. Aksi halde yeni bir dine gerek kalmazdı. Resûlullâh (s.a.v.)’in, gayr-i müslimlere muhâlefet edip yepyeni bir nizâm getirmesi, Yahudilerin de dikkatini çekmiş ve “Bu adam bize muhalefet etmedik hiçbir şey bırakmadı” demek zorunda kalmışlardır. O (s.a.v.), müslümanın kendine özgü olmasını istemiş, her alanda gayr-i müslimlere benzememeyi yeğlemiştir. “Bizden başkasına benzeyen bizden değildir. Yahudi ve Hristiyanlara benzemeyin” ölçüsünü koymuştur. Kendisinin de gayr-i müslimlere benzeyen bir davranışı olduğunda bunu değiştirirdi. Meselâ, cenâze kabre konuncaya kadar ayakta dururdu. Bir Yahudi’den, onların da öyle yaptıklarını öğrenince cenâze için ayakta durmayı bırakıp oturmuş ve ashâbı (r.a.e.)’e “Siz de oturunuz, Yahudilerden farklı olunuz (muhâlefet ediniz)” buyurmuştur. Bu suretle O (s.a.v.), yaptıklarının tam karşıtını tercih etmiştir. Hz. Peygamber (s.a.v.), tabiî olarak ibâdetlerde gayr-ı müslimlere muhâlefet etmiştir. Hatta bu konuda onlardan farklı olmaktan memnuniyet duyduğunu belirtmiştir. O (s.a.v.), en fazla cumartesi ve pazar günleri oruç tutar ve sebebini şöyle izâh ederdi: “Bu günler müşriklerin bayramıdır, onlardan farklı olmayı (muhâlafet etmeyi) severim.” Aynı tür ibâdetlerde ise İslâm farkına dikkat edilmesini isterdi. Bu sebeple “Bizim orucumuzla ehl-i kitabın orucu arasındaki fark sahurdur” buyurarak sahur yapmayı tavsiye etmiştir. Bazen başka dinlere benzememek gerektiğini belirterek çözüm aramıştır. Ezânın tespiti olayında bu durumu görmek mümkündür. Müslümanları namaza çağırmak için Resûlullâh (s.a.v.) ve ashâbı (r.a.e.), başka din mensuplarının yaptıklarını yapmamaya gayret göstermişlerdir. Hz. Peygamber (s.a.v.), ibâdetler dışında sakalları boyama, sakal şekli, kılık kıyâfet gibi birçok konuda ehl-i kitabın geleneklerini reddetmiş ve onlara muhâlefet edilmesini istemiştir. Aynı zamanda bu konuların müslümanlara uygun şeklini öğretmiştir. (Prof. Dr. Aynur Uraler, Sünnete Uymanın Engelleri, s.122-123)

Günümüzde yönümüzü bulmak için teknolojinin son ürünlerinden GPS’den yararlanıyoruz. Gökyüzünü gözlemlemek için yine modern teleskoplar kullanıyoruz. Ama yüzlerce yıl öncesinde bu aygıtlar yokken atalarımız yıldızları nasıl gözlemliyor, yönlerini nasıl buluyor, yıldızlar arasındaki mesafeleri nasıl ölçüyor ve dağların yüksekliğini nasıl hesaplıyorlardı? İşte tüm bunlar antik çağın belki de en önemli aleti olan usturlap ile yapılıyordu. Modern araştırmacılar, İslâm astronomisinin bu ana aletinin teknik, sanatsal ve yazın bakımından, yüzyıllar boyunca geçirmiş olduğu devasa gelişimi ve pek çok çeşidinin olması, Arap-İslâm döneminde kaydettiği gelişimin seviyesini göstermektedir. İslâm kültür çevresinden gelen usturlaplar ve Avrupa’da yapılmış usturlaplar hakkında, genç ve ön yargısız bir araştırmacının vardığı sonucu vermek yararlı olacaktır: “İslâm kültüründen gelen parçaların incelenmesi, İslâm alet yapımcılığının beni etkileyen ilerlemeleri ve alet yapımcılarının teknolojik yenilik güçlerini ispatlamaktadır. İslâm kültür çevresinde yapılan aletler, daima çok yüksek astronomik kullanılırlığı ve aynı zamanda ince sanatsal güzelliği bünyelerinde birleştiren parçalar olarak görünmektedir. Araştırma bugüne kadar kalan usturlaplar arasında bu genel değerlendirmeye pek azının aykırı düşeceğini gösteriyor. Buna karşın, Avrupa usturlaplarında yüzyıllar boyu süreklilik gösteren yüksek kalite eksikliği vardır. Bunların birkaçı, usturlap imalinde yüksek bir seviyeye ulaşılmış olduğuna tanıklık etmektedir. Buna karşın, el sanatı açısından yüksek seviyeli görünen astronomi örneklerinden hiç de geri kalmayan diğer parçalar ise, icad edenlerinin elementer astronomi bilgisi eksikliklerine tanıklık etmektedir. Bu, Avrupa’da astronomik bilginin gelişmesindeki ahenksiz durumu ve bu bilimin Ortaçağ İslâm dünyasından alınma işinin eksiklik halini yansıtmaktadır.”  (Fuat Sezgin, İslâm’da Bilim ve Teknik, c.2, s.79-80)