Για τον Πέτρο Ζούλια το θέατρο είναι εφήμερο.

Γι’ αυτό κάθε παράσταση οφείλει να έχει νόημα και να δίνει κάτι ουσιαστικό στον θεατή.

«Ζω και αναπνέω για να γράφω.»

Και με τους καλούς τρόπους, όχι ως επιβολή, αλλά ως παράδειγμα, ο Χρήστος Ζαμπούνης υπενθυμίζει πως η ευγένεια κάνει τον κόσμο πιο λειτουργικό, είτε συναντάς βασιλείς είτε απλούς ανθρώπους.

Πρέπει να προσπαθήσεις για να τα κατακτήσεις όσα θες, και πρέπει επίσης να προσπαθήσεις για να τα κρατήσεις.

Όχι μόνο με την έννοια του αγώνα, αλλά και της επιμονής πάνω στο υλικό σου, στο πόσο βαθιά πας μέσα σου, πόσο ψάχνεις, πόσο επιμένεις και ξανά και ξανά και ξανά.

Ο Μίκης Θεοδωράκης έμαθε στους Έλληνες να τραγουδούν τους μεγάλους ποιητές, και μόνο με τη μουσική του, «έδωσε στους ποιητές μια άλλη ευκαιρία αιωνιότητας».

Μας μιλά για εκείνον, ο Γιώργος Μονεμβασίτης, πολιτικός μηχανικός, συγγραφέας,δημοσιογράφος, κριτικός και ιστορικός μουσικής.

Είναι καθηγητής Πνευμονολογίας και Πρόεδρος της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας.

Ο Χατζιδάκις σού άφηνε την ελευθερία να υπάρχειςχωρίς να έχεις κάνει τίποτα.

Σε δεχόταν ως ίσο. Και μετά σε άφηνε να τα καταφέρεις ή να αποτύχεις μόνος σου.

Δεν διόρθωνε εύκολα.

Γράφει για την ηδονή της δημιουργίας.
Όχι για να εξομολογηθεί, ούτε για να διδάξει, αλλά «για να πλάσει έναν κόσμο και να μπει μέσα».
Μια Κυριακή από τη ζωή του Χρήστου Χωμενίδη. Είναι συγγραφέας.

Από τη Βέροια στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου.

Η Σόνια Θεοδωρίδου θυμάται τα λόγια της μητέρας της, «όπου κοιτάς, να βλέπεις ομορφιά».
Κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή, το τρακ γίνεται δύναμη, κι εκείνη λέει μέσα της:
«Κάντε πέρα, τώρα έρχεται η Ελλάδα».

Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης πιστεύει πως το σενάριο της ζωής το γράφουμε εμείς. Μόνο εμείς.

Το υλικό υπάρχει γύρω μας, μας εμπνέει, μας απογοητεύει, μας αλλάζει.

Κι ο κεντρικός ήρωας, ο εαυτός μας, μαθαίνει πότε να συνεχίζει και πότε να γράφει ένα όμορφο φινάλε.

Διπλωμάτης, πρέσβης επί τιμή, παρών στις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας.