Między rolami

Gościem 21. odcinka podcastu „Między rolami” jest Arkadiusz Borowik – scenarzysta, pisarz,

współtwórca dialogów i fabuły do „Wiedźmina 2: Zabójcy Królów”, „Wiedźmina 3: Dziki Gon” (wraz z dodatkami „Serca z kamienia” i „Krew i wino”), za które zdobył m.in. Golden Joystick i nominację do prestiżowej Nagrody Writers Guild of America. Był również konsultantem gry „Dying Light 2: Stay Human”.

Zanim jednak wszedł w gamedev, współtworzył „Dziennik Telewizyjny” Jacka Fedorowicza, a także program „Daszek”. Jest również autorem scenariuszy do m. in. „Adama i Ewy”, „Samego życia”, „Dziewczyn z Lwowa” czy kultowej „Rodziny zastępczej”.

W tym odcinku usłyszysz m.in.:

• 8 lat pracy, której nikt nie zobaczył - co dzieje się z człowiekiem , gdy wielomilionowy projekt trafia do kosza a w portfolio zostaje pustka?

• Żywy aktor vs cyfrowy model - dlaczego wirtualne kukiełki przegrywają z niuansem i prawdą żywego człowieka?

• Brzemię sukcesu Wiedźmina 3 - czy po stworzeniu globalnego hitu zyskuje się spokój i grubą skórę, czy wysoko postawiona poprzeczka potrafi paraliżować ?

• Samokrytycyzm i rzemiosło - jak nie zwariować między własnymi ambicjami a realiami branży.

Szczera, pozbawiona PR-owego lukru rozmowa z wyjątkowym, zaprzyjaźnionym człowiekiem.

Uwaga! Odcinek zwiera potencjalnie zabawne treści!

Dobrego słuchania!

Producent(ka) pojawia się w życiu aktora dość rzadko. A przecież współdecyduje o tym, czy film w ogóle powstanie, jaki przybierze kształt i kto w nim zagra.

Moją gościnią jest Beata Rzeźniczek — producentka i współzałożycielka Madants. Rozmawiamy o pracy, która łączy sztukę, pieniądze, cierpliwość i sporą odpowiedzialność. O filmach powstających siedem lat, perfekcjonizmie, który trzeba umieć w odpowiednim momencie zatrzymać, i o małej żałobie po filmie, który na ekranie zawsze będzie trochę inny niż ten wymarzony.

Pytam też, jak producentka widzi aktora, kto naprawdę decyduje o obsadzie, dlaczego większy budżet może oznaczać mniejszą swobodę i czy zasięgi w mediach społecznościowych zaczynają liczyć się bardziej niż umiejętności.

I dlaczego nawet wybitny aktor może zostać źle wyreżyserowany.

☕ Jeśli chcesz wesprzeć kolejne rozmowy: buycoffee.to/michalwolny

Co sprawia, że aktor „przechodzi przez ekran”? Czy sam warsztat wystarczy? I kto po kilku latach zna serialową postać lepiej — scenarzysta czy aktor, który ją gra?

Moją gościnią jest Ilona Łepkowska — scenarzystka, producentka i pisarka, współtwórczyni między innymi „Klanu”, „Na dobre i na złe”, „M jak miłość” i „Barw szczęścia”, a także autorka scenariuszy filmów „Kogel-mogel”, „Nigdy w życiu!” czy „Nie kłam, kochanie”.

Rozmawiamy o obsadzaniu aktorów wbrew ich dotychczasowemu wizerunkowi, o Hance Mostowiak, której widzowie najpierw nie znosili, a później pokochali, oraz o tym, co dzieje się, kiedy aktor mówi scenarzyście: „moja postać by się tak nie zachowała”.

Pytam też, czego Ilona Łepkowska szuka u młodych aktorów, na czym polega „przechodzenie przez ekran” i jak budować autorytet, nie tworząc wokół siebie atmosfery strachu.

Rozmawiamy również o pracy przy serialowej taśmie, współczesnym tempie opowiadania i prawdzie psychologicznej, która czasami przegrywa z kolejnym zwrotem akcji.

Na koniec pojawia się nowa powieść Ilony Łepkowskiej „Szkoła uczuć” oraz historia spotkania, na które czasem trzeba poczekać pięćdziesiąt lat.

☕ Jeśli chcesz wesprzeć kolejne rozmowy: buycoffee.to/michalwolny

Co właściwie znaczy, że aktor „da radę”? Czy istnieje coś takiego jak obiektywnie dobry aktor? I co musi się wydarzyć, żeby zdobyć zaufanie reżyserki obsady?

Rozmawiam z Moniką Figurą — reżyserką obsady, która przez lata miała okazje obejrzeć tysiące aktorów. Pytam ją o to, co widzi podczas castingu, jak rozpoznaje potencjał i dlaczego czasami lepiej nie próbować udowadniać światu, że potrafimy zagrać wszystko.

Rozmawiamy również o stresie, przygotowaniu do zdjęć próbnych, subiektywności oceniania, granicach aktora i o tym, jak nie uzależnić poczucia własnej wartości od wyniku castingu. Zaglądamy też na drugą stronę stołu: czy reżyserka obsady czuje ciężar decyzji, które mogą zmienić czyjeś zawodowe życie?

To dla mnie szczególna rozmowa, bo właśnie Monika obsadziła mnie kiedyś w moim pierwszym filmie.

☕ Jeśli chcesz wesprzeć kolejne odcinki: buycoffee.to/michalwolny

#Finał Sezonu: Marcin Wierzchowski

(reżyser teatralny, wykładowca akademicki, anglista).

Kiedy kilka miesięcy temu czytałem jego orędzie na Międzynarodowy Dzień Teatru, poczułem entuzjazm, zaskoczenie, ale przede wszystkim – ogromną nadzieję. Okazuje się, że w świecie sztuki jest przestrzeń na porzucenie wojennych barw i pancerzy (do diaska!).

Jestem niesamowicie szczęśliwy i dumny, że to właśnie Marcin jest gościem specjalnego, finałowego odcinka pierwszego sezonu podcastu „Między rolami”.

Ta rozmowa to intymne, głębokie i momentami zaskakująco lekkie podsumowanie wszystkiego, wokół czego krążyliśmy przez te 17 odcinków.

📌 W tym odcinku usłyszysz m.in.:

Młody reżyser w kropce. Co zrobić, kiedy za nic nie potrafisz „uruchomić” aktora?

Dlaczego nie warto zaczynać od bólu?

O czym warto sobie przypominać w momentach kryzysu?

Psi druh. Czyli o dzielnym towarzyszu podróży.

Mankamenty systemu. O największym grzechu szkół artystycznych.

Misja: Ocalić Pryszczate „ja”. Jak wejść w tryby artystycznej edukacji i nie dać sobie wydrzeć tego, co przynieśliśmy w sobie najcenniejszego na samym początku?

„Filmikowanie” i Hellinger. Kulisy reżyserskiego rzemiosła oraz... oficjalne oświadczenie Marcina w sprawie ustawień hellingerowskich w teatrze. ;)

O pierwotnej radości. Poruszająca opowieść o źródle autentyczności oraz o tym, czym jest „zabawa, która nie jest możliwa samodzielnie”.

Zdzieramy czwartą ścianę. To idealny prezent dla Was (i dla mnie ;) ) na zakończenie.

Dziękuję, że byliście ze mną przez cały ten pierwszy sezon „Między rolami”. Słuchajcie i podawajcie dalej – budujmy razem przestrzeń teatru pokoju (i w ogóle tworzenia!).

Dobrego odbioru, słyszymy się po wakacjach!

PS Rozważania na temat „kradzieży” mają charakter przenośny i dotyczą twórczego przetwarzania inspiracji. Nie należy ich utożsamiać z poparciem dla plagiatu – zjawiska, które w sposób oczywisty narusza etykę pracy twórczej oraz prawa autorskie.

Wojciech Pierga – psychoterapeuta, nauczyciel Psychologii Procesu, superwizor w szkoleniu i coach biznesu (executive coaching oraz team coaching).

Ten odcinek to jazda bez trzymanki. Psychologia Procesu jest bliska aktorstwu, więc nie dziwi, że tak wielu artystów korzysta z niej w swojej pracy. W końcu gdzie indziej odgrywa się np. swój sen z dzieciństwa?

Miejscami jest „gęsto”, więc postanowiłem dodać poniżej słowniczek pojęć, żebyście się nie zagubili w… podążaniu za naszym procesem. ;) A warto!

📌 W tym odcinku usłyszysz m.in.:

Ślepota rangowa, czyli hierarchia na planie i w życiu. Kto wygra w starciu policjanta z urzędnikiem skarbowym? Rozmawiamy o tym, dlaczego reżyserzy – a tak naprawdę my wszyscy – bywamy ślepi na swoją uprzywilejowaną pozycję.

Konflikt to nie różnica zdań. O tym, dlaczego czujemy się dziwnie, gdy to szef robi herbatę sekretarce.

Jak może mi pomóc Jack Sparrow? Dlaczego niektóre progi w naszym życiu warto utrzymać, inne obserwować z ciekawością, a jeszcze inne przekraczać… np. będąc na chwilę kimś zupełnie innym?

Głęboka Demokracja i Duch Krzykacza. Kiedy dwie osoby wrzeszczą na siebie i nawzajem oskarżają się o krzyk – gdzie ukrywa się „duch” krzykacza? O uwzględnianiu cichych głosów, które wcale nie muszą być pluszowe.

Sztuka a rzeczywistość. Dlaczego rozebranie się do rosołu na scenie teatralnej jest artystycznym wyrazem, a zrobienie tego samego przed budynkiem teatru kończy się mandatem?

Style przywiązania. O dynamice ambiwalentno-lękowego i unikowego stylu przywiązania.

Krytyka. Dlaczego POP wymaga lat nauki i wcale nie jest tak „szamański”, jak próbuje go malować zachodni, skrajnie racjonalny świat?

Zasady. Czy rozliczanie barterowe jest możliwe w psychoterapii POP?

P.S. Czego NIE zdążyliśmy przegadać (a szkoda!):

Zabrakło nam czasu na poziomy doświadczania rzeczywistości oraz flirty… ale to już innym razem.

Poza tym to idealny powód, by poczytać więcej o Psychologii Procesu!

📖 Skrótowy słowniczek pojęć, których nie wyjaśniliśmy ;)

Arnold Mindell – twórca Psychologii Procesu (POP).

Rzeczywistość Uzgodniona – świat faktów, terminów, zegarków i twardych danych. Wszystko to, co jako społeczeństwo uznajemy za obiektywną rzeczywistość.

Kanał – zmysłowa lub relacyjna „autostrada”, przez którą docierają do nas sygnały z doświadczenia i przez którą je wyrażamy, np. kanał wzrokowy czy słuchowy.

Pole – psychologiczna i relacyjna przestrzeń wokół nas, na którą wszyscy reagujemy (świadomie lub nieświadomie).

Synchroniczność – znaczący zbieg okoliczności, który nie wynika z przyczynowości, ale niesie w sobie głęboki sens dla osoby, która go doświadcza.

Hot Spot – moment w rozmowie lub procesie, w którym gwałtownie rosną emocje, pojawia się nagła cisza, śmiech lub spięcie. Znak, że niespodziewanie wylądowaliśmy na progu.

Podwójny Sygnał – sytuacja, w której emitujemy dwa sprzeczne komunikaty naraz (np. mówisz komuś spokojnym głosem: „Nie denerwuję się”, jednocześnie nerwowo stukając palcami w stół).

Praca Poczuciowo-Wektorowa – praca skupiona na subtelnych, przedwerbalnych tendencjach, kierunkach ruchu i wewnętrznych przeczuciach, zanim jeszcze staną się one konkretną myślą.

Figury wewnętrzne – części nas samych, które aktywują się w różnych momentach (np. Wewnętrzny Krytyk, Ofiara czy Buntownik).

Podążanie za Procesem – terapeuta nie narzuca kierunku pacjentowi, ale z ciekawością obserwuje sygnały i pomaga im się rozwinąć, ufając, że proces ma swoją strukturę i logikę oraz zmierza w koherentnym kierunku.

Odmienny Stan Świadomości – doświadczenia inne od tych, które uznajemy za zwyczajne. Jest ich bardzo dużo i rozciągają się na szerokim spektrum – od subtelnych, takich jak zamyślenie czy specyficzny nastrój, po ekstremalne, jak stany psychotyczne czy śpiączka.

Chcesz wiedzieć więcej?

Oficjalne strony organizacji POP w Polsce:

psychologia-procesu.org.pl oraz processwork.pl.

Podajcie dalej tym, którzy chcą przestać oceniać, a zacząć być ciekawi. ✨

🎧 Gościni: prof. dr hab. Agnieszka Glińska (reżyserka, aktorka i psychoterapeutka Gestalt)

Odkąd wpadłem na pomysł tego podcastu, Agnieszka była pierwszą osobą, która przyszła mi do głowy. 

Oddaję Wam głęboką, intymną i momentami bolesną wiwisekcję tego, co to znaczy być wrażliwym człowiekiem we współczesnym świecie. 

📌 W tym odcinku usłyszysz m.in.:

Dlaczego „reżyseria to taki strasznie ciężki plecak, który samotnie niesie się pod bardzo wysoką górę”? Rozmawiamy o cieniach i blaskach współreżyserii oraz o trudnym, codziennym kompromisie między czystym artyzmem a Excelem i brutalnym rynkiem.

PR ważniejszy niż spektakl? O bolesnym paradoksie współczesnego teatru, w którym promocja potrafi przykryć samo dzieło. Jak w tych realiach pogodzić skrajną wrażliwość z naturalną dla aktora chęcią bycia zauważonym? Co wybrać: proces twórczy czy bezpieczeństwo finansowe?

System, który pełznie. O szkole teatralnej, w której wypadałoby zmienić tak wiele, że aż nie wiadomo, od czego zacząć, a w której transformacja odbywa się przerażająco wolno. O braku przepływu między różnymi dziedzinami sztuki i o odwadze, by tego świata... po prostu nie chcieć gonić.

Detox od sieci. O tym, jak odcięcie się od social mediów pozwala nagle zobaczyć, jak wiele rzeczy tak naprawdę nas NIE interesuje. O trudnościach z czytaniem książęk.

Know-how bezpiecznej próby. Jak sprawić, by aktorzy na próbach czuli się bezpiecznie, otwarci na zabawę i eksperyment? Dlaczego w pracy twórczej warto przyjąć zasadę, że „nikt nie jest od nikogo mądrzejszy i nikt nie wie lepiej”?  O tym, jak własną słabość można przekuć w życiową siłę. 

Recenzje. O tym jak sobie poradzić ze złymi ( i dobrymi) recenzjami.

Lekcja od Czechowa i słabość jako siła. Czy obcowanie z jego może dać nam dziś cenną lekcję dążenia do trudnej prawdy z czułością?

Wielka zmiana perspektywy. O rodzicielstwie, które diametralnie zmienia się wraz z wiekiem, o zauważaniu„spektakli, które bez przerwy produkujemy w swoich głowach” i o metodzie Focusingu, która uczy nas powrotu do ciała.

Dobrego odbioru! Jeśli czujesz, że ten odcinek przyniesie ulgę w tym całym pędzie – podaj go dalej. Dzięki Agnieszka za to spotkanie.

Aktorstwo i Gestalt: O twórczej pustce, autentyczności i rodzicielstwie!

Co łączy aktorstwo z psychoterapią Gestalt?Wspólnie z Agatą Szymków – psychoterapeutką i superwizorką psychoterapii Gestalt – zdejmujemy maski i sprawdzamy, co kryje się pod tą groźnie brzmiącą nazwą.

W tym odcinku usłyszysz m.in. o:

- „CO” vs. „JAK” – dlaczego w szkole aktorskiej uczą skupiania się na tym pierwszym, a w terapii patrzymy na to drugie?

- Paradoksalna teoria zmiany i teoria pola – jak działają w kontekście wsparcia artysty?

- Pojedynek: Wsparcie vs. parcie na szkło. - Autentyczność – co to naprawdę znaczy być autentycznym aktorem?

- Opiekun procesu twórczego – odkrywamy zupełnie nową ideę.

- Twórcza pustka – dlaczego tak bardzo jej potrzebujemy, by usłyszeć własny głos i zapobiec wypaleniu zawodowemu?

- Sztuka asymilacji – o tym, jak rzadko pozwalamy sobie zintegrować doświadczenia i... do diaska, cieszyć się z sukcesów lub po prostu opłakać porażki.

- Zaciekawienie zamiast oceniania – jak wdrożyć je w codziennym życiu?

- Wybór psychoterapeuty – czym się kierować i na co zwracać uwagę?

- Edukacja – dlaczego praktyka self-care jest tak dramatycznie potrzebna już na etapie szkół teatralnych?

- Rodzicielstwo aktorów – jak pogodzić je z szalonym życiem zawodowym?

- Film „Wartość sentymentalna” – w kontekście rodzicielstwa.

- Alkohol w środowisku – jak to wyglądało w „dawnych czasach”, a jak jest obecnie? Nasze szczere obserwacje

....oraz o tym, dlaczego mimo wszystko nie warto być księgowym!

Słuchaj „Między rolami” na Spotify!⁠

#selfcare #aktorstwo #gestalt #psychoterapia #miedzyrolami #sztuka

Rozmawiamy o nowej/starej metodzie Demidowa, która została skancelowana, a dziś wraca do obiegu. O zwierzątku w środku aktora.

Jest słowo na niedzielę do reżyserów, odnośnie reżyserii efektu oraz o systemie szkolnictwa artystycznego: czy zamiast systemu semestralnego warto rozważyć inne rozwiązanie.

O tym do czego dąży każda technika aktorska. O tym, czy mamy wystarczający aktorski drive — czy w obliczu mnóstwa aktorów starcza nam paliwa, by robić to mimo piętrzących się trudności.

Zastanawiamy się, skąd bierze się tyle martwego aktorstwa i jak dążyć do aktorstwa żywego. Odpowiadamy czy Demidov wspiera nowoczesne aktorstwo oraz czym się rożni od "Biblii aktorstwa nowożytnego" - Stanisławskiego.

Mówimy też o rodzajach aktorów, o automatyzmach, przez niektórych nazywanych brudami, o opuszczaniu, o tym, skąd wzięła się joga w aktorstwie, o emocjonalnym nakręcaniu się, które odcina od partnera.

Trochę o zawodowej duchowości i skutecznej pedagogice teatralnej. Zauważamy pozytywną zmianę. Na koniec: o kluczowym pojęciu w technice Demidowa — impulsach i ich uwalnianiu.

Rozmawiamy o mocno passé temacie — a skoro go wypieramy, to tym bardziej warto o nim rozmawiać — czyli o duchowości, a nawet wierze. O tym, czy mogą wspierać aktorski self-care. Oczywiście za każdym razem można w miejsce „aktorski” wpisać „ludzki”, a zamiast „aktor” — „człowiek”. A nawet warto. I o tym też rozmawiamy ;).

O CIEKAWOŚCI, która jest pierwszym stopniem do… nieba ;). O wolności. O tym, czym Małgosia najbardziej lubi się dzielić. O przeciwieństwie pośpiechu. O fascynujących, nieaktorskich rzeczach, które robią aktorzy. O zauważaniu, że oceniamy. O mindfulness. O kluczowej zmianie nastawienia. O oddzielaniu tego, co jest o mnie, od tego, co jest o drugiej osobie. O tym, że warto się przypominać — zwłaszcza jeśli jeszcze nie zostało się zapamiętanym. O autentyczności.

O speed castingu zorganizowanym przez E-Talenta. O młodości. O studiach z compassion. O życzliwości jako normie. O stawianiu granic. O wspólnym źródle. O „Tedzie Lasso”. O Wojciechu Smarzowskim. O tym, że nie wszystkiemu trzeba zaradzić samemu. O początkach. O życzliwości, która umożliwia zaufanie. O dobrze płatnych reklamach (w przeszłości!). O pierwszych wrażeniach z Instagrama.

O tym, że „rozwój ku świadomości to proces, tego nie da się załatwić w piętnaście minut”. O tym, jak to jest iść za tym, co przychodzi. O wierze w miłość. O ufności. O ciszy, w której jest coś więcej.