
Sign up to save your podcasts
Or


W 41 odcinku moim gościem jest Łukasz Jastrubczak - artysta wizualny, dydaktyk Akademii Sztuki w Szczecinie, współprowadzący Pracownię Działań Interdyscyplinarnych, kurator Festiwalu Młode Wilki oraz współinicjator oddolnej inicjatywy Centrum Centrum.
Rozmawiamy o tym, jak Łukasz wyobraża sobie edukację w utopii. Zastanawiamy się, dlaczego wspólnotowe idee tak często przegrywają z indywidualnymi ambicjami i ego oraz jak budować środowiska, które opierają się bardziej na relacjach niż rywalizacji.
Dużo miejsca poświęcamy również inicjatywie Centrum Centrum – rozmawiamy o tym, dlaczego powstało, na jakie potrzeby środowiska artystycznego odpowiada i co oznacza tworzenie instytucji oddolnie. Wracamy także do projektu Game on Morell's Hill, inspirowanego grą praktykowaną w Pracowni Oskara Hansena, jako przykładu działania edukacyjnego opartego na doświadczeniu, dialogu i wspólnym działaniu.
To rozmowa o dydaktyce jako praktyce artystycznej, o budowaniu alternatywnych modeli funkcjonowania świata sztuki oraz o tym, że zmiana często zaczyna się od małych, oddolnych gestów i ludzi, którzy decydują się działać razem.
By Marta JarnuszkiewiczW 41 odcinku moim gościem jest Łukasz Jastrubczak - artysta wizualny, dydaktyk Akademii Sztuki w Szczecinie, współprowadzący Pracownię Działań Interdyscyplinarnych, kurator Festiwalu Młode Wilki oraz współinicjator oddolnej inicjatywy Centrum Centrum.
Rozmawiamy o tym, jak Łukasz wyobraża sobie edukację w utopii. Zastanawiamy się, dlaczego wspólnotowe idee tak często przegrywają z indywidualnymi ambicjami i ego oraz jak budować środowiska, które opierają się bardziej na relacjach niż rywalizacji.
Dużo miejsca poświęcamy również inicjatywie Centrum Centrum – rozmawiamy o tym, dlaczego powstało, na jakie potrzeby środowiska artystycznego odpowiada i co oznacza tworzenie instytucji oddolnie. Wracamy także do projektu Game on Morell's Hill, inspirowanego grą praktykowaną w Pracowni Oskara Hansena, jako przykładu działania edukacyjnego opartego na doświadczeniu, dialogu i wspólnym działaniu.
To rozmowa o dydaktyce jako praktyce artystycznej, o budowaniu alternatywnych modeli funkcjonowania świata sztuki oraz o tym, że zmiana często zaczyna się od małych, oddolnych gestów i ludzi, którzy decydują się działać razem.