MijnKerk

Wat heb je nodig om een goede leider te zijn? David heeft daar een duidelijk beeld van. Maar hoe hou je goede voornemens vast in de drukte van alledag? Hoe blijf je trouw aan wat je bezielt?

Psalm 100 is een psalm die beschrijft wat een psalm is: een loflied en een danklied. De psalm vertelt niet alleen hoe en waar je een psalm moet uitvoeren, maar ook waarom: om God eer te doen. En terwijl dat allemaal op poëtische wijze wordt verteld, wordt ook meteen de daad bij het woord gevoegd en jubelt de psalmdichter het uit. Kunnen wij in de voetsporen van de psalmdichter treden? Ik zie mezelf nog niet zomaar de poorten van de tempel binnen huppelen. De vraag is ook of je dat moet willen.

God als koning van alle volken: wat kan je hiermee, in deze tijd, in deze wereld? Ik weet niet zo goed hoe ik God als koning in deze wereld moet zien. Heb jij daar een beeld bij?

De psalm roept op om God te loven en te prijzen. Wat moet je daar nu mee? Welke vormen kan dat aannemen? Je kan misschien niet de hele dag zingen en dansen. Maar als liefde voor het leven, voor de mensen en de wereld om je heen de drijvende kracht is, dan leef je het leven zoals het bedoeld is. Waar de liefde ontbreekt, waar God op afstand wordt gehouden, daar wordt het leven onmenselijk, onleefbaar en is het dagelijks leven grauw en grijs.

Psalm 97 is weliswaar een lofpsalm, maar staat ook bol van de apocalyptische beelden. Aan de ene kant zijn er de dreigende donkere wolken, aan de andere kant is er licht voor mensen die integer en oprecht zijn. De psalmdichter steekt een hart onder de riem van goede en eerlijke mensen. De rode draad in deze psalm is rechtvaardigheid. Als jij recht betracht, wordt de aarde nieuw, als jij liefde doet, wordt het licht gezaaid.

“De Heer is machtig. Laat iedereen hem prijzen. Hij heeft meer macht dan goden van andere volken!” Hoe moet ik dit lezen? Ik kan eerlijk gezegd moeilijk uit de voeten met het adagium dat iedereen in dezelfde God moet geloven, zijn andere religies niet goed? Als de psalmdichter mij als lezer aanspoort om eerbied te hebben voor God - dan schuilt daarin voor mij de vraag: waar geloof je in? Anders gezegd: Wat bezielt je, van waaruit leef je? Of is dat om het even, maakt het niet uit?

Hoe godsvertrouwen en godsverlatenheid, net als haat en liefde, dicht bij elkaar kunnen liggen. Wat als er een vertrouwensbreuk ontstaat tussen God en mensen?

Als je het lijden en het onrecht in de wereld ziet, wat doe je dan? De psalmdichter roept eerst tot God: "Doe toch iets!" Daarna richt hij zich op diegenen die onrecht op hun geweten hebben. Maar ten slotte kijkt de dichter ook naar zichzelf: hoe sta ik tegenover alles wat ik zie gebeuren en wat mij overkomt? Hoe blijf ik overeind en laat ik me niet meeslepen door wanhoop en frustratie?

De stromen verheffen hun stem.

God is standvastiger dan de vaste grond van de aarde en krachtiger dan het woelende water van de zee. Waar vind jij vaste grond onder de voeten?

Als het recht onrecht overwint, dan is het leven goed, en is er alle reden tot dankbaarheid. De psalmdichter weigert zich neer te leggen bij het gegeven dat slechte mensen beloond worden. Daarmee schuilt in deze psalm ook de nodige maatschappijkritiek. Het kan niet zo zijn onrecht overwint. Waar het in deze psalm denk ik om gaat is niet het oordeel - mensen tot vijanden van God te bestempelen. Het is denk ik vooral een psalm over hoop en hervonden vertrouwen. Vertrouwen dat het goede overwint, dat onrecht rechtgezet zal worden.