Er zijn van die momenten waarop je weet dat je iets beter niet kunt doen. Niet omdat het verboden is. Niet omdat iemand er last van heeft. Maar omdat je diep van binnen al weet dat het je alleen maar verder meesleept.

Dat gevoel had ik vanavond.

Een paar weken geleden kreeg ik van Daan een kindertelescoop. Als grap. Hij vond het hilarisch. Ik eigenlijk ook. Hij stond daarna vooral als decoratie in mijn woonkamer. Tot nu.

Na de bloemen, de mysterieuze damestas, de vrouw die ineens opdook, het vreemde oogcontact, het kleine lampje en het damesvest dat gisteren opeens over zijn stoel hing, begon mijn nieuwsgierigheid langzaam iets anders te worden.

Misschien is nieuwsgierigheid wel gevaarlijk als je er geen rem meer op zet.

Misschien verandert er helemaal niets aan de overkant.

Misschien verander ik zelf.

Deze aflevering gaat over één beslissing waarvan ik op het moment zelf al wist dat ik hem eigenlijk niet had moeten nemen.

Als je houdt van psychologische spanning, mysterieuze verhalen, fictieve audio, langzaam opgebouwde obsessies en een verhaal waarbij je nooit helemaal zeker weet wat echt is en wat niet, dan ben je hier precies op de juiste plek.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.