De afgelopen weken begon alles met een verrekijker. Daarna kwamen de bloemen. Een damestas. Een vrouw. Een klein lampje dat steeds op hetzelfde moment leek te branden. En gisteren dacht ik opnieuw een schaduw te zien die er misschien helemaal niet was.

Ik probeer mezelf steeds vaker wijs te maken dat ik dingen invul. Dat mijn hoofd sneller werkt dan mijn ogen. Misschien is dat ook zo.

Maar vanavond gebeurde er iets waardoor ik opnieuw begon te twijfelen.

Niet omdat ik iets spectaculairs zag.

Juist niet.

Het was iets heel kleins.

Een kledingstuk.

En misschien is dat nog wel het gevaarlijkste aan obsessies. Ze beginnen nooit met grote gebeurtenissen. Ze beginnen met details waar een normaal mens binnen twee seconden weer overheen kijkt.

Ik blijkbaar niet meer.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Er zijn van die momenten waarop je weet dat je iets beter niet kunt doen. Niet omdat het verboden is. Niet omdat iemand er last van heeft. Maar omdat je diep van binnen al weet dat het je alleen maar verder meesleept.

Dat gevoel had ik vanavond.

Een paar weken geleden kreeg ik van Daan een kindertelescoop. Als grap. Hij vond het hilarisch. Ik eigenlijk ook. Hij stond daarna vooral als decoratie in mijn woonkamer. Tot nu.

Na de bloemen, de mysterieuze damestas, de vrouw die ineens opdook, het vreemde oogcontact, het kleine lampje en het damesvest dat gisteren opeens over zijn stoel hing, begon mijn nieuwsgierigheid langzaam iets anders te worden.

Misschien is nieuwsgierigheid wel gevaarlijk als je er geen rem meer op zet.

Misschien verandert er helemaal niets aan de overkant.

Misschien verander ik zelf.

Deze aflevering gaat over één beslissing waarvan ik op het moment zelf al wist dat ik hem eigenlijk niet had moeten nemen.

Als je houdt van psychologische spanning, mysterieuze verhalen, fictieve audio, langzaam opgebouwde obsessies en een verhaal waarbij je nooit helemaal zeker weet wat echt is en wat niet, dan ben je hier precies op de juiste plek.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

De afgelopen weken is er iets veranderd. Niet aan de overkant van de straat, maar hier. Bij mij.

Eerst keek ik alleen als het toevallig gebeurde. Daarna werd het een gewoonte. Inmiddels betrap ik mezelf op dingen die ik een paar maanden geleden belachelijk had gevonden. Ik let op lampjes, gordijnen, overhemden en zelfs op hoe laat iemand ongeveer thuiskomt.

Na de bloemen, de mysterieuze tas, de vrouw die op bezoek kwam en dat vreemde moment met de badkamerdeur probeer ik mezelf steeds opnieuw gerust te stellen. Misschien maak ik mezelf gek. Misschien zoek ik betekenis waar helemaal geen betekenis is.

En toch...

vanavond betrapte ik mezelf op iets nieuws.

Niet iets wat híj deed.

Maar iets wat ík deed.

En misschien vond ik dat nog veel confronterender.

Deze aflevering gaat niet over de man aan de overkant.

Hij weet waarschijnlijk nog steeds niet eens dat ik besta.

Deze aflevering gaat over het moment waarop ik mezelf in de spiegel aankeek en dacht:

"Voor wie doe ik dit eigenlijk?"

Als je houdt van psychologische spanning, mysterieuze verhalen, langzaam opgebouwde obsessies en fictieve audioverhalen waarin de grens tussen werkelijkheid en fantasie steeds kleiner wordt, dan ben je precies op de juiste plek.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Het grappige aan deze memo's...

is dat niemand van plan is om er verslaafd aan te raken.

En dan ineens,... zit je er midden in.

De afgelopen dagen betrap ik mezelf steeds vaker op details die me vroeger nooit waren opgevallen. Een overhemd. Een lampje. Een schaduw. Vanavond gebeurde er eigenlijk niets bijzonders. En toch bleef ik veel te lang staan. Niet omdat ik iets zag... maar omdat ik hoopte dat er iets zou gebeuren. Misschien is dat nog wel erger.

Vorige keer dacht ik opnieuw iemand achter hem te zien. Een schaduw. Misschien was het een reflectie. Misschien niet. Ik probeer mezelf steeds vaker ervan te overtuigen dat ik dingen invul die er niet zijn. Alleen merk ik ondertussen ook steeds meer andere dingen op. Dingen waarvan ik vroeger niet eens wist dat ze bestonden.

De afgelopen weken ben ik steeds beter gaan kijken. Misschien wel té goed. Eerst waren het bloemen. Daarna een tas. Toen een vrouw. En nu is er iets anders. Iets waar ik geen logische verklaring voor kan vinden. Tenminste... dat houd ik mezelf voor. Want misschien is de enige logische verklaring wel dat ik dingen begin te zien die er helemaal niet zijn.

Tussen alle memo's door ben ik eigenlijk vooral benieuwd naar één ding...
Welke memo zorgde ervoor dat jij bleef luisteren?

Stuur me een DM of een spraakbericht. Misschien hoor je jouw reactie straks terug in een volgende memo. ❤️

Ik kreeg dus gisteren een spraakbericht.

Van iemand die al mijn memo's luistert.

En die zei iets...

waar ik echt even stil van werd.

Weet je wat ik zo leuk vind?

Mensen sturen me berichten met...