Pas zwaaide een oudere vrouw naar me.

Tenminste...

ik denk dat ze naar mij zwaaide.

Sindsdien blijft één gedachte door mijn hoofd spoken.

Misschien ben ik helemaal niet zo onzichtbaar als ik altijd dacht.

Misschien zien mensen veel meer...

dan ik zelf doorheb.

Vanavond betrapte ik mezelf op iets wat me eerlijk gezegd behoorlijk liet schrikken.

Niet omdat iemand iets zei.

Niet omdat iemand me aansprak.

Maar omdat ik ineens besefte...

hoe normaal mijn eigen gedrag inmiddels is geworden.

En misschien...

is dat juist het gevaarlijkste van alles.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

De vorige keer zag ik weer een schaduw.

Of ik dénk dat ik een schaduw zag.

Dat blijft inmiddels een belangrijk verschil.

Ik heb er de hele zaterdag over nagedacht.

En eerlijk?

Ik kwam er niet uit.

Misschien was het iemand.

Misschien was het een reflectie.

Misschien wilde ik gewoon heel graag dat er iets te zien was.

Vanavond gebeurde er iets veel kleiners.

En misschien juist daarom veel confronterender.

Niet bij hem.

Maar schuin aan de overkant.

Bij die oudere vrouw.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Er bleef één beeld de hele dag door mijn hoofd spoken.

Niet die plant.

Niet dat mysterieuze zwarte voorwerp.

Maar die glimlach.

Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik er veel te veel achter zocht.

Dat lukte... tot vanavond.

Want er gebeurde iets wat ik al weken niet meer had gezien.

Of misschien juist wél.

De schaduw.

Ik dacht eigenlijk dat ik dat hoofdstuk inmiddels had afgesloten.

Dat bleek iets te optimistisch.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Maandag zag ik iets heel kleins gebeuren.

Hij gaf een plant water, verschoof de pot een paar centimeter en keek daarna even naar buiten. Heel even verscheen er een glimlach op zijn gezicht.

Misschien glimlachte hij om een bericht op zijn telefoon.

Misschien dacht hij aan iets grappigs.

Misschien had die glimlach helemaal niets met mij te maken.

Toch bleef juist dát moment de afgelopen twee dagen in mijn hoofd hangen.

Niet de plant.

Niet dat mysterieuze zwarte voorwerp.

Niet eens hij.

Alleen die glimlach.

En hoe langer ik erover nadacht...

hoe minder zeker ik wist of die glimlach überhaupt echt was.

Soms is het vreemd hoe je hersenen werken.

Je vergeet complete gesprekken.

Maar één blik...

of een kleine glimlach...

kan dagen blijven hangen.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Zaterdagavond gebeurde er iets waar ik de hele zondag over heb nagedacht.

Niet omdat het groot was.

Juist omdat het zo klein was.

Een oudere vrouw keek mijn kant op. Tenminste... zo voelde het. Daarna gingen aan de overkant ineens de gordijnen dicht. Ik heb het moment tientallen keren opnieuw afgespeeld in mijn hoofd.

Gisteren heb ik daarom bewust geen memo opgenomen.

Niet omdat er niets gebeurde.

Maar omdat ik mezelf wilde afvragen of ik langzaam alles betekenis begon te geven.

Vandaag was het maandag.

Nieuwe week.

Nieuwe werkdag.

Ik nam me voor om mijn aandacht weer terug te pakken.

Gewoon werken.

Gewoon koken.

Gewoon mijn eigen leven leiden.

Dat lukte verrassend goed.

Tot ik thuiskwam.

En ontdekte dat er aan de overkant iets veranderd was.

Niet veel.

Maar precies genoeg om mijn nieuwsgierigheid opnieuw wakker te maken.

Soms is één klein detail voldoende om een hele avond over te nemen.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren kwam ze weer langs.Ze lachten.Dronken wijn.En ik ontdekte iets waar ik me misschien nog het meest voor schaam.Niet dat ik jaloers was.Maar dat ik niet eens meer wist of ik hoopte dat hij níét naar mij keek.Die gedachte bleef de hele nacht door mijn hoofd spoken.En vanavond gebeurde er iets waardoor die vraag alleen maar groter werd.Niet door hem.Door iemand anders.Tenminste...dat denk ik.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Dat zwarte voorwerp staat er nog steeds.

Ik weet nog steeds niet wat het is.

En misschien is dat inmiddels belangrijker geworden dan ik wil toegeven.

Ik heb mezelf de afgelopen dagen meerdere keren betrapt op iets wat eigenlijk heel vreemd is.

Ik kijk niet meer alleen naar hem.

Ik kijk naar alles om hem heen.

Naar zijn woonkamer.

Zijn lampen.

Zijn spullen.

En vooral...

naar wie er binnenkomt.

Vanavond gebeurde dat weer.

Zij kwam terug.

En ik had mezelf nog zo beloofd dat het me niets zou doen.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren zette hij iets op zijn vensterbank.Een klein zwart voorwerp.Niet groot genoeg om het vanaf mijn appartement goed te kunnen herkennen.Maar wel groot genoeg om mijn hele avond over te nemen.Sindsdien heb ik werkelijk alles bedacht.Een speaker.Een fotolijst.Een beveiligingscamera.Een verrekijker.Een projector.Een slimme sensor.En misschien is het uiteindelijk gewoon... helemaal niets bijzonders.Dat is misschien nog wel het vervelendste.Niet dat ik het antwoord niet weet.Maar dat mijn hoofd het niet accepteert.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Na de afgelopen weken dacht ik eigenlijk dat ik alles wel zo'n beetje had gezien. Een tas. Bloemen. Een vrouw. Een klein lampje. Een schaduw. Een badkamerdeur die nét niet helemaal dichtging.

Ik begon zelfs te wennen aan mijn eigen nieuwsgierigheid.

Dat klinkt misschien vreemd.

Maar mensen wennen blijkbaar aan de raarste dingen.

Vanavond gebeurde er iets wat eigenlijk heel onschuldig leek.

Hij hing iets op.

Meer niet.

Geen groot moment.

Geen dramatische gebeurtenis.

Gewoon een klein voorwerp op zijn vensterbank.

Alleen...

ik kon onmogelijk zien wat het was.

En vanaf dat moment kon ik aan niets anders meer denken.

Misschien was het volkomen onbelangrijk.

Misschien veranderde het juist alles.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Eergisteren ging de badkamerdeur langzaam dicht. Dat was alles. Geen spannende onthulling. Geen groot geheim. En toch bleef dat beeld de hele nacht in mijn hoofd hangen.Misschien niet eens vanwege hem.Misschien vooral vanwege mezelf.Ik betrapte mezelf erop dat ik steeds vaker dingen doe waar ik een paar maanden geleden hard om had gelachen. Andere kleding. Mijn haar vaker los. Lipgloss terwijl ik de deur niet uit hoef. En iedere keer vertel ik mezelf dat het toeval is.Vanavond besloot ik daar eens eerlijk naar te kijken.Dat bleek een stuk moeilijker dan ik had verwacht.Want soms ontdek je niet iets nieuws over iemand anders.Maar over jezelf.En dat is misschien nog wel confronterender.Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.