Een week geleden dacht ik nog dat alles ging veranderen. Dat de gordijnen eraan kwamen en dat het uitzicht zou verdwijnen. Maar de ladder staat er nog steeds. De dozen ook. En ondertussen merk ik dat ik niet meer alleen kijk als hij er is. Ik wacht. En dat verschil voelt groter dan ik wil toegeven. Want wachten doe je niet op iets onbelangrijks.

Geen memo vandaag. Wel iets wat ik even wilde zeggen.

Ik dacht altijd dat het vanzelf een keer zou gebeuren. Dat iemand die ergens net woont uiteindelijk gordijnen ophangt. Logisch. Normaal. En toch had ik er nooit echt over nagedacht. Tot vanavond. Want soms zie je iets kleins aan de overkant van de straat en besef je ineens dat er iets gaat veranderen. En dan merk je pas hoeveel ruimte datgene in je hoofd heeft ingenomen.

Soms gebeurt er iets heel kleins dat de hele avond verandert. Een blik. Een seconde. Een moment waarvan je achteraf niet eens zeker weet of het echt gebeurde zoals jij het je herinnert. Vanavond had ik zo'n moment. En sindsdien speel ik het steeds opnieuw af in mijn hoofd.

Vanavond deed ik yoga. Dat klinkt heel gezond en verstandig. En dat was het misschien ook. Alleen koos ik een plek in mijn woonkamer die achteraf gezien niet helemaal toevallig was. Het gekke is dat ik het al wist toen ik mijn mat neerlegde. Soms maak je keuzes waarvan je pas later toegeeft waarom je ze eigenlijk maakte.

Gisteren vertelde Sanne iets waardoor ik ineens meer wist dan eerst. Niet veel. Maar genoeg. Het gekke is alleen dat ik die informatie eigenlijk helemaal niet wilde hebben. Want zodra iemand een echte naam krijgt, verandert er iets. Dan is het niet meer alleen een gezicht aan de overkant. Dan wordt iemand ineens echt. En ik weet niet of ik dat eigenlijk wel wilde.

Sanne zei gisteren iets wat ik eigenlijk alweer vergeten had moeten zijn. Maar dat lukte niet. Want ineens was Thom niet meer alleen de man aan de overkant. Ineens kende iemand hem. Of dacht hem te kennen. En dat veranderde meer dan ik had verwacht. Soms is het veiliger als iemand een mysterie blijft. Totdat iemand een naam noemt. Dan wordt het echt.

Sanne was vanavond even hier om iets langs te brengen van werk. Gewoon een kort bezoekje. Wijn, beetje praten, beetje lachen. Totdat ze ineens naar buiten keek… en iets zei waar ik echt even stil van werd. Soms voelt alles rondom Thom alsof het alleen in mijn hoofd bestaat. Alsof het een geheime wereld is tussen mijn woonkamer en dat appartement aan de overkant. Maar vanavond kwam die wereld ineens heel dichtbij. Veel dichterbij dan ik eigenlijk wilde.

Vanavond voelde anders. Niet alleen omdat ik keek… maar omdat ik het gevoel kreeg dat hij dat ook deed. Misschien beeld ik het me in. Misschien zoek ik inmiddels overal iets achter. Maar er was een moment bij het raam dat bleef hangen. Zo’n klein moment dat eigenlijk niks betekent… en toch de hele avond in je hoofd blijft zitten. En ik begin langzaam te merken dat het niet meer alleen nieuwsgierigheid is. Het wordt persoonlijker. Spannender. En misschien ook gevaarlijker.

Ik dacht eerst dat het toeval was. Dat ik gewoon af en toe keek. Maar vanavond voelde het anders. Bewuster. Alsof ik wist wat ik deed terwijl ik het deed. Ik bleef langer lopen, langer zichtbaar, langer hangen bij het raam. En ergens onderweg besefte ik iets waar ik niet helemaal blij mee was: misschien hoop ik inmiddels dat hij kijkt. Misschien is dit allang geen ongelukje meer.