Eergisteren zei ik voor het eerst hardop dat ik haar aantrekkelijk vind.

Dat klinkt misschien als een klein inzicht.

Voor mij was het dat niet.

Maandenlang draaide alles aan de overkant om Thom. Zijn routines. Zijn raam. Zijn blik. Zijn bezoek.

Zij was een verstoring.

Iemand op wie ik jaloers was.

Tenminste...

dat dacht ik.

Vanavond was Thom gewoon thuis.

Alleen.

Een paar weken geleden was dat precies waar ik op hoopte.

Maar terwijl ik naar zijn verlichte woonkamer keek, gebeurde er iets wat eigenlijk alles veranderde.

Ik wachtte niet meer op hem.

Ik wachtte op haar.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Eergisteren stond ze bij het raam.

Thom was al weg.

Zij stond daar alleen, net uit de douche, en keek naar buiten.

Mijn kant op.

Tenminste...

dat denk ik.

Sindsdien probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat ik onmogelijk kan weten waar ze precies naar keek.

Dat is waar.

Maar dat blijkt niet de vraag te zijn waar ik mee zit.

De vraag die ik mezelf niet durfde te stellen was veel ongemakkelijker:

Waarom hoop ik eigenlijk dat ze míj zag?

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteravond bleef ze slapen.

Dat wist ik omdat haar jas nog over de stoel hing en haar tas ernaast stond toen de woonkamer allang leeg was.

Ik eindigde mijn memo met de bekentenis dat ik precies wist waar ik vanmorgen als eerste naar zou kijken.

Dat heb ik gedaan.

En misschien had ik gehoopt dat ik mezelf daarmee eindelijk een beetje belachelijk zou vinden.

Dat gebeurde niet.

Integendeel.

Want vanmorgen zag ik haar voor het eerst alleen in zijn appartement. Geen wijn. Geen avondjurk. Geen Thom naast haar.

Gewoon zij.

En ik bleef kijken.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

De afgelopen dagen is er iets veranderd.

Niet aan de overkant.

Aan mij.

Ik dacht maandenlang dat zij vooral degene was die tussen hem en mijn fantasie in kwam. De vrouw op zijn bank. De vrouw die hem aanraakt. De vrouw op wie ik jaloers ben.

Tot ik merkte dat ik ook naar haar bleef kijken wanneer hij uit beeld verdween.

En gisteren durfde ik eindelijk een gedachte toe te laten waar ik zelf nog niet helemaal raad mee weet.

Misschien ben ik niet alleen jaloers op haar.

Vanavond waren ze weer samen.

En deze keer werd het onmogelijk om mezelf nog wijs te maken dat ik alleen naar hem keek.

Want terwijl hij haar aanraakte...

keek ik vooral naar wat dat met háár deed.

En ergens onderweg begon ik me af te vragen wanneer iemand mij voor het laatst zo had aangeraakt.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren bleef zij alleen achter in zijn woonkamer.

Hij verdween uit beeld.

En toch bleef ik kijken.

Dat klinkt misschien als een klein detail, maar voor mij veranderde het iets.

Want ineens kon ik mezelf niet meer vertellen dat mijn aandacht voor haar alleen jaloezie was.

Vanavond waren ze weer samen.

En terwijl ik eerst dacht dat ik vooral naar hem keek, merkte ik iets waar ik niet goed raad mee weet.

Mijn blik bleef steeds vaker bij haar hangen.

Niet omdat ik wilde weten wat zij met hem deed.

Maar omdat ik haar zélf wilde zien.

En precies op dat moment werd het ingewikkeld.

Want toen hij mijn kant op keek...

wist ik niet meer of ik me betrapt voelde.

Of gezien.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Eergisteren vroeg ik mezelf voor het eerst af of jaloezie wel het hele verhaal was.

Of ik die vrouw misschien niet alleen zo goed onthoud omdat zij bij hem op de bank zit.

Vandaag kwam ze weer langs.

En toen gebeurde er iets kleins dat voor mij ineens behoorlijk groot voelde.

Hij verdween uit beeld.

Zij bleef.

En ik ook.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren heb ik iets gedaan waar ik nog steeds een beetje ongemakkelijk van word.

Ik heb mezelf bewust zichtbaar gemaakt.

Licht aan. Gordijnen open. Haar los. Zelfs lipgloss.

Allemaal omdat ik antwoord wilde op één vraag:

Kijkt hij naar mij?

Ik kreeg geen antwoord.

Tenminste... geen antwoord waar ik iets mee kan.

Maar ik ontdekte wel iets anders.

Ik wilde dat hij keek.

Dat was al ingewikkeld genoeg.

Vandaag kwam daar ineens nóg iets bij.

Want terwijl ik de hele tijd dacht dat mijn hoofd bij hem zat...

bleek ik opvallend vaak aan iemand anders te denken.

Aan haar.

En voor het eerst vraag ik me af of jaloezie wel het hele verhaal is.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren bleef één vraag hangen.

Niet: weet hij dat ik kijk?

Maar: wat zou ik doen als ik zeker wist dat hij het weet?

Vandaag heb ik daar iets heel verstandigs mee gedaan.

Ik heb geprobeerd het uit te zoeken.

Niet door naar hem toe te gaan. Niet door te zwaaien. Niet door contact te zoeken.

Ik deed eigenlijk bijna niets.

Ik zorgde er alleen voor dat ik zichtbaar was.

Bewust.

En wachtte af.

Dat klinkt misschien onschuldig.

Tot je beseft dat ik mijn hele avond vervolgens heb zitten wachten op een reactie van een man aan de overkant.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

Gisteren keek hij niet weg.

Dat klinkt misschien als een klein detail.

Dat was het voor mij niet.

Ik stond met mijn verrekijker voor het raam terwijl zij naast hem op de bank zat. Hij draaide zijn hoofd mijn kant op en bleef kijken.

Niet geschrokken.

Niet verbaasd.

Gewoon... kijken.

Sindsdien zit er één vraag in mijn hoofd die ik er niet meer uit krijg:

Wat als gisteren helemaal niet de eerste keer was?

Wat als ik al die eerdere blikken verkeerd heb geïnterpreteerd?

De glimlach. De plant. Het zwarte ding op de vensterbank. Die momenten waarop ik dacht dat hij toevallig naar buiten keek.

Misschien zoek ik verbanden die er niet zijn.

Dat zou waarschijnlijk zelfs de meest logische verklaring zijn.

Maar sinds gisteren voelt alles anders.

Want als hij weet dat ik kijk...

hoe lang weet hij dat dan al?

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.

De vorige keer vergat ik tijdens het opnemen van mijn eigen memo waar ik mee bezig was.

Ik praatte tegen mijn telefoon, liep naar het raam en begon hem gewoon live te volgen. Pas toen ik de stilte terughoorde, besefte ik hoe ver dit inmiddels in mijn normale leven is gekropen.

Vanavond kwam zij weer.

De vrouw die inmiddels zonder zoeken zijn keuken vindt. Die weet waar de glazen staan. Die haar benen op zijn bank trekt alsof ze daar thuishoort.

Ik dacht dat ik wist wat dat met me deed.

Jaloezie.

Nieuwsgierigheid.

Misschien een beetje schaamte.

Maar vanavond kwam daar iets bij wat ik moeilijker vind om toe te geven.

Niet alleen omdat ik naar hen bleef kijken.

Maar omdat ik merkte wat het met míj deed.

En toen keek hij op.

Niet vluchtig.

Niet alsof zijn blik toevallig langs mijn raam gleed.

Lang genoeg om mij te laten schrikken.

Het vreemde was alleen...

hij leek zelf helemaal niet te schrikken.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.