Gisteren bleef ik achter met één vraag: van wie was die tas? Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik er te veel achter zocht. Dat lukte precies één dag. Want vanavond werd er aangebeld. Of nou ja... dat denk ik. Ineens was ze er. En vanaf dat moment werd mijn hoofd weer mijn grootste vijand.

Gisteren zag ik iets naast zijn voordeur staan wat me de hele avond bezighield. Een damestas. Vanmorgen dacht ik nog dat ik mezelf weer eens gek had gemaakt. Tot vanavond. Want soms krijg je antwoord op één vraag... en ontstaan er meteen drie nieuwe. En ik begin steeds vaker te twijfelen of ik nog wel objectief kijk.

Na gisteren bleef ik met een ongemakkelijk gevoel achter. Ik betrapte mezelf erop dat ik niet meer alleen keek, maar wachtte. Vanavond dacht ik dat het een gewone avond zou worden. Tot hij thuiskwam met een bos bloemen. Het bijzondere was niet die bos bloemen. Het bijzondere was wat mijn hoofd er vervolgens allemaal van maakte.

Ik dacht altijd dat ik keek omdat hij er was. Maar vanavond realiseerde ik me iets vervelends. Het gaat al lang niet meer om kijken. Het gaat om wachten. En misschien zelfs om missen. Wat een belachelijke conclusie is als je bedenkt dat ik deze man nog nooit gesproken heb. Toch bleef die gedachte hangen. Veel langer dan ik wilde.

Van sommige dingen merk je pas hoeveel ruimte ze innemen als ze er niet zijn. Vanavond was het appartement aan de overkant donker. Geen licht. Geen beweging. Geen schim achter het raam. Niks. En ergens tussen het eerste kijken en het vierde keek ik mezelf ineens recht aan.

Daan vond het grappig. Ik iets minder. Een paar weken geleden gaf hij me een kindertelescoop cadeau. Als grap. Die stond sindsdien vooral decoratief in mijn woonkamer. Tot vanavond. Want soms maak je een beslissing waarvan je vooraf al weet dat het geen goed idee is. En toch doe je het.

Ik dacht dat er geen gordijnen zouden komen. Of allemaal tegelijk. Zoals normale mensen doen. Maar blijkbaar niet. Want vanavond hing er ineens één. Gewoon één. Alsof iemand halverwege een klus gestopt is. Of alsof er een reden achter zit. En inmiddels ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik daar veel te lang over na ga denken.

Een week geleden dacht ik nog dat alles ging veranderen. Dat de gordijnen eraan kwamen en dat het uitzicht zou verdwijnen. Maar de ladder staat er nog steeds. De dozen ook. En ondertussen merk ik dat ik niet meer alleen kijk als hij er is. Ik wacht. En dat verschil voelt groter dan ik wil toegeven. Want wachten doe je niet op iets onbelangrijks.

Geen memo vandaag. Wel iets wat ik even wilde zeggen.

Ik dacht altijd dat het vanzelf een keer zou gebeuren. Dat iemand die ergens net woont uiteindelijk gordijnen ophangt. Logisch. Normaal. En toch had ik er nooit echt over nagedacht. Tot vanavond. Want soms zie je iets kleins aan de overkant van de straat en besef je ineens dat er iets gaat veranderen. En dan merk je pas hoeveel ruimte datgene in je hoofd heeft ingenomen.