De afgelopen weken begon alles met een verrekijker. Daarna kwamen de bloemen. Een damestas. Een vrouw. Een klein lampje dat steeds op hetzelfde moment leek te branden. En gisteren dacht ik opnieuw een schaduw te zien die er misschien helemaal niet was.

Ik probeer mezelf steeds vaker wijs te maken dat ik dingen invul. Dat mijn hoofd sneller werkt dan mijn ogen. Misschien is dat ook zo.

Maar vanavond gebeurde er iets waardoor ik opnieuw begon te twijfelen.

Niet omdat ik iets spectaculairs zag.

Juist niet.

Het was iets heel kleins.

Een kledingstuk.

En misschien is dat nog wel het gevaarlijkste aan obsessies. Ze beginnen nooit met grote gebeurtenissen. Ze beginnen met details waar een normaal mens binnen twee seconden weer overheen kijkt.

Ik blijkbaar niet meer.

Welkom terug bij Mila's Audiodagboek.