Miss Podcast

In de podcast 'Domme vragen bestaan wel' durven One'sy Muller en Vinny Tailor het gewoon. De vragen stellen die eigenlijk net niet kunnen. Wat vindt comedian Kim Schuddeboom over de aflevering waarin homoseksualiteit centraal staat?

Hij heeft temperament en hij heeft moeite met nuanceren. Mooie eigenschappen als je comedian bent. Mits je je voorstelling als een huisdier beschouwt (tip van Paulien Cornelisse) en je die eigenschappen dus ook in het hok of in de mand kunt achterlaten. Verder: waarom hij jeuk krijgt van The Cranberries en een prachtige ode aan de kunst van het tonpraten.

Natuurlijk interessant om een comedian iets van een collega te laten horen. De nieuwe podcast van Theo Maassen, waarin hij samen met zijn gast over het maakproces praat.

Verwondering. Onbevooroordeeld. Daar ligt haar kracht. Nadeel is, dat het dan wel eens kan gebeuren dat je bij Colombiaanse beschieting terechtkomt. Voordeel is, dat je alles met een frisse blik bekijkt en je verre kunt blijven van het huidige meningencircus.

Ze is een nieuw platform gestart waarin haar interesse voor wetenschap en het heelal een belangrijke rol speelt. Zeg je heelal, dan zeg je Hens Zimmerman. We gaan op reis, de ruimte in.

Hij is een gelukkig man die weigert nog langer plafonddiensten te draaien, oftewel, 's nachts naar het plafond staren en piekeren. Zijn geluiden? The Who, The Nits, Bruce Springsteen, Josh Ritter en Ben Folds.

Met gevangenen praten en vervolgens samen muziek maken. Het klinkt als een project wat Tim zelf had kunnen en willen doen. Wat vindt hij van de podcast?

Hoe ik hem moet noemen? 'Een multimedia performer, dan weet tenminste niemand wat ik doe, want dan kan ik alle kanten op.' Hij snapt als geen ander hoe creatieve processen werken. Een zeer inspirerend gesprek over het omarmen van de chaos, nieuwe ideeën vinden in de bijzinnen en de geruststelling dat een goed product vanzelf zijn plek vindt.

Iemand die zoveel weet over geluid, frequenties en muziek, die laat ik natuurlijk naar deze Vlaamse podcast luisteren. Het gaat onder andere over het begrip kloktijd en hoe we daaraan kunnen ontsnappen dankzij muziek.

Eerst de zon, dan het lijf, dan de voeten. En daarna keerden de kleine Jeangu en zijn tweelingbroer het vel om. Tekenen, urenlang, samen op één papier. Jeangu ziet nog steeds eerst de zon. Hij is druk bezig met het schrijven van het songfestivalnummer. Presteren onder druk? Geen probleem, hij laat zich niet gekmaken. En hij weet: 'Mijn beste song is nog niet geschreven.'