We luisterden naar de geluiden van de Playstation, Formule 1 en George Carlin. We spraken over de liefde voor mannen en vrouwen. Over de noodzaak om jezelf te vinden voordat je een ander kan liefhebben. En zijn grote droom? Een oudejaarsconference zoals Youp dat doet!

Victor is gepassioneerd podcastluisteraar. Hij luisterde naar 'Jurre's date' en we spraken over open relaties, uit de kast komen, man/vrouw-percentages en biseksualiteit.

Jezelf opnieuw uitvinden. Een veelvoorkomende kreet in managementboeken. Maar het is wel precies wat Dennie doet. En daarnaast blijft hij natuurlijk de schlager promoten, want de schlager is niet oubollig of fout, het betekent gewoon een Duitse hit. En hij is trouwens nog lang niet klaar met hoebahoppen, minstens dertig jaar wil hij nog doorgaan met optreden!

Hij is een echte podcastmaagd. Een podcast over muziek, dat is dan lekker dichtbij huis. Herkent hij iets in het verhaal van Suzan en Freek, die samen met Bart Arens hun hit 'Als het avond wordt' ontleden?

Ze heeft de lach aan haar kont. Andrea van Duin, wordt ze ook wel eens genoemd. We spraken over wonderen, over de kast, over Callas, Frans Halsema en natuurlijk een spetterende finale met zuster Maria en The Sound of Music!

Er zijn nooit teveel coming-out verhalen. Als ambassadeur van Pride Amsterdam maakt ze zich sterk voor homo-emancipatie. 'Het belangrijkste onderscheid is tussen leuke en niet leuke mensen.'

Onze audiotrip begon wat hectisch, maar daar werd hij juist lekker rustig van. We hoorden kerkklokken, Ding-a-Dong, Cornelis Vreeswijk en Willeke Alberti. Hij vertelde over het gevoel een buitenbeentje te zijn en over de opluchting toen hij Willem Nijholt 'Sorry dat ik besta' hoorde zingen. En: waarom hij zich meer een wijnstok voelt dan een orchidee.

Hij houdt van muziek waar melancholie in zit. En kan soms somber zijn, maar dat is helemaal normaal, blijkt uit deze podcast van de Hersenstichting.

Sommige mensen zijn rijk bedeeld met meerdere talenten. Zo ook Harry Sacksioni. Talent voor voetbal, talent voor muziek. En dan komt het moment waarop je moet kiezen. Hij koos voor de muziek. Puur op gevoel. En een gevoelsmens is hij nog steeds. Dus natuurlijk is hij diep ontroerd als hij 'A whiter shade of pale' hoort en hij binnen een paar tonen weer de jongen is die op dat voetbalveldje naar het transistor-radiootje rende en dat 'idioot mooie' nummer hoorde en wist: ik word muzikant.

Hij had lang haar, maar er zaten geen bloemen in. Dus Harry was geen standaard hippie, maar had wel veel affiniteit met de bijbehorende idealen. Nog steeds, trouwens, het mag allemaal wel wat zachter.