Hij was vier jaar toen hij samen met zijn vader op de bank zat en Jan Janssen de Tour de France zag winnen. Vanaf dat moment was er geen houden meer aan. De kleine Gert ging fietsen en heeft nooit zijwieltjes nodig gehad. Een openhartig gesprek over vallen, opstaan en gewoon weer verdergaan. Hij voorspelt ook nog even wie de Tour gaat winnen.

Charles Aznavour, het Olympisch goud voor de volleybalmannen, Queen en Felix Meurders. Het zijn de mooie geluiden van Toine van Peperstraten. We spraken over het geheim van een goed interview - een puntige eerste vraag en houd altijd een subvraag achter de hand - en over zijn liefde voor de radio.

Zijn eigen boeken herlezen, dat doet hij liever niet. Foto's van vroeger bekijken, nee dankje. En zichzelf terughoren, dat vindt hij ver-schrik-ke-lijk. Liever luistert hij naar Joe Cocker, The Beastie Boys, Eric Clapton, Post Malone, Simeon ten Holt én de brulkikker.

Hij leidt het avontuurlijke leven waar hij als klein jongetje al van droomde. Reist al jarenlang de wereld rond voor Spoorloos om families te herenigen, terwijl zijn eigen familie hem niet zo vaak ziet. Empathischer is hij in de loop der jaren geworden, maar huilen bij zo'n hereniging, nee dat heeft hij nog nooit gedaan.

'Was ik maar bibliothecaris gebleven', dat heeft hij vaak gedacht terwijl hij op podia stond te zingen. Lekker de hele dag tussen de boeken zitten, lezen, lijstjes maken. Zijn geluiden? Ivanhoe, Elvis, Franse accordeonmuziek, maar we horen vooral het prachtige stemgeluid van een geweldige verhalenverteller.

Fotograaf Jan Banning is een geweldige verhalenverteller. Over zijn Nederlands-Indische achtergrond, zijn tienerjaren op de kostschool, het ontstaan van zijn maatschappelijke betrokkenheid, waarom zijn vrouw zo geweldig is en zijn strijd voor vrijlating van Christina Boyer. Het mooiste geluid? Zijn ge-wel-di-ge lach. En ja, de man kan ook nog zingen!

Wankelmoedig. Dát vindt Roos het mooiste Nederlandse woord. Kwetsbaar en sterk tegelijkertijd. Groots en meeslepend betekent meer dan dronken op de tafel dansen, het betekent ook dat je je verdriet niet wegdrukt, maar dat het er mag zijn. Haar geluiden? Lekker stoempen op de fiets, de belofte van Bruce en die kleine, brutale Danny de Munk!

Na een start in de rock/bluesmuziek, zei manager Jaap Buijs 'doe dat maar onder de douche en ga verder in het Nederlands'. En zo geschiedde. En zo blijft het, wat Jan betreft, want als hij ergens een hekel aan heeft dan is het wel verandering. Dus zo lang mogelijk liedjes blijven zingen die de mensen raken. Dát is de droom van zanger Jan Dulles. Trouwens, hij luisterde voor het eerst naar een podcast en het was er één die hem paste als een jas.

Waar ben je al die tijd geweest? Die vraag wordt hem vaak gesteld. Zijn antwoord? De vernietigende kracht van de liefde. Twee relaties die stuk liepen. En dan overleven. Concluderen dat je het niet kunt. Maar toch weer hopen op een nieuwe verliefdheid. En ondertussen nieuwe nummers opnemen, hopend op een comeback.

Verliezen is een optie. Dát beseft Mark Tuitert zich heel goed. Geluk staat voor hem los van wel of niet winnen. Hoewel, als hij met zijn gezin een bordspelletje doet, wil hij liever niet verliezen. Hij blikt terug op zijn schaatscarrière, het afscheid van zijn moeder. En hij vertelt over zijn ondernemerschap en de levenslessen die zijn podcast 'Drive' hem hebben gegeven.