Πέμπτη βράδυ, κατεβαίνω την Ερμού με μια τσάντα στην πλάτη και μια δυσάρεστη επέτειο να βαραίνει το υπόλοιπο σώμα. Παρατηρώ το παιδί με το ακορντεόν, έχει βρει τον μπελά του από ένα μικρότερο πιτσιρίκι, που δεν προτίθεται να φύγει αν δεν πατήσει όλα τα πλήκτρα με τα μικρά του δαχτυλάκια, δεν πρόκειται να φύγει αν δεν ακούσει και την τελευταία νότα που μπορεί να βγάλει το ακορντεόν. Το παιδί παραδίνεται και αρχίζει να ανοιγοκλείνει το ακορντεόν, πιάνει τα δάχτυλα του πιτσιρικιού και πατώντας μαζί τα πλήκτρα αρχίζει να παίζει μια μελωδία. Ο κόσμος στέκεται και κοιτάει, κανείς δε νοιάζεται αν οι νότες είναι φάλτσες, το μόνο που μοιάζει να βγάζει νόημα είναι το πώς θα μάθουμε να πατάμε τα πλήκτρα μαζί.  

Subscribe via Spotify

Subscribe via iTunes

Subscribe via Mixcloud