มองปัจจุบัน ย้อนอดีต  -20 เม.ย. 63- กระดาษกับสำนวนจีน “學富五車”

           การเขียนหนังสือลงบนแผ่นไม้ไผ่หรือจู๋เจี่ยนนิยมกันในยุคชุนชิวจนถึงยุคราชวงค์ฮั่นตะวันออก และเป็นการใช้ในหมู่ประชาชนทั่วไป แต่สำหรับฮ่องเต้หรือกลุ่มชนชั้นสูงก็จะใช้เจียน(縑)ในการเขียน ซึ่งก็คือผ้าแพรไหมบาง ราคาจะไม่ถูก เพราะฉะนั้นไม่มีการใช้ในวงกว้าง ในยุคที่ยังไม่มีกระดาษใช้บันทึกเรื่องราวหรือใช้เขียนหนังสือจะมีความลำบากมาก จึงเกิดสำนวนจีนคำว่า เสวียฟู่อู่เชอ- เป็นการบรรยายถึงคนที่มีความรู้มากในสมัยก่อน    สำหรับที่มาของสำนวนคำว่า เสวียฟู่อู่เชอ-學富五車มากจาก หุ้ยซือ นักวิชาการชื่อดังสมัยจั้นกั๋ว เวลาไปไหนก็ต้องเอาหนังสือติดไปถึงหาคันรถเกวียน  การต้องเอาไปมากมายก็เพราะสมัยนั้นยังไม่มีกระดาษ เวลาจะเขียนหรือบันทึกอะไรต้องสลักจารึกลงบนซีกไม้ไผ่ หรือแผ่นไม้ ซึ่งมีน้ำหมักมาก และไม่สะดวกเวลาจะอ่านหรือพกติดตัวไปมา

           ต่อมาชาวจีนพัฒนาเอาผ้าแพรไหมเติมเศษของเหลือใช้เช่น เศษเชือกปอ เศษผ้า ฯลฯ มาทำเป็นแผ่นใยจากพืชไว้สำหรับเขียนหนังสือเรียกว่า “หมาจื่อ-麻紙” เมื่อมาถึงยุคของพระเจ้าเหอตี้แห่งราชวงค์ฮั่นตะวันออก ไช่หลุน ซึ่งเป็นขันทีได้ปรับปรุงเทคนิกการทำกระดาษให้ดีขึ้น ด้วยการเติมเปลือกไม้ เศษเชือกปอและเศษผ้า ทำให้กระดาษมีความเหนียวและแข็งขึ้น และในเวลาต่อมามีการพัฒนากระดาษต่างๆขึ้นตามยุคตามสมัย มีความหลากหลาย และในที่สุดมีการใช้เครื่องจักรในการผลิตกระดาษ