ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนของไต้หวัน ที่เมืองเกาสงมีการจัดการแข่งขันชักเย่อสำหรับเด็กเล็ก โดยจัดขึ้นที่เมืองศูนย์ศิลปะเว่ยอู่(National Kaohsiung Center for the Arts)ในวันที่ 9 กรกฎาคม คณะกรรมการชักเย่อของสมาคมกีฬาเมืองเกาสงจับมือกับสมาคมผู้ปกครอง ช่วยเหลือและฝึกฝนทีมชักเย่อของโรงเรียนประถมศึกษาปากั้ว เขตเหรินอู่(仁武區八卦國小) นอกจากเป็นการปลูกฝังจิตวิญญาณการทำงานเป็นทีมแล้ว ยังหวังว่าจะคว้ารางวัลจากการแข่งขันครั้งแรกด้วย

สมาคมกีฬาเมืองเกาสงร่วมมือกับสมาคมผู้ปกครอง ฝึกฝนทีมชักเย่อของโรงเรียนประถมปากั้ว

     สำหรับประวัติความเป็นมาของชักเย่อในหมู่ชาวจีน ตั้งแต่ยุคชุนชิวก็มีปรากฏกีฬาชักเย่อ แต่ขณะนั้นการชักเย่อถือเป็นเทคนิคฝึกดึงลากตะขอของทหารเรือที่ต้องเตรียมพร้อมในการออกรบทางน้ำ ต่อมาค่อยๆกลายเป็นกิจกรรมสันทนาการในงานเฉลิมฉลองของประชาชนทั่วไป ในยุคราชวงค์ถัง ฮ่องเต้ถังจงจง(唐中宗) และฮ่องเต้ถังเสวียนจง(唐玄宗) ก็เคยจัดกิจกรรมชักเย่อในหมู่นับพันคน และหลังจากนั้นเป็นต้นมา ชักเย่อก็ได้รับความนิยมในหมู่ประชาชนเรื่อยมา

     กีฬาชักเย่อในไต้หวัน มีการพัฒนากีฬาชักเย่อตามแบบสากล ตั้งแต่ ปี 1992 อู๋เหวินต๋า(吳文達) ได้จัดตั้งสมาคมการแข่งขันชักเย่อจงหัวเพื่อผลักดันกิจกรรมชักเย่อ โดยใช้ระบบทีมละ 8 คน จัดให้มีการการแข่งขันชักเย่อในโรงเรียน และในช่วงนี้เอง ทีมชักเย่อหญิงของโรงเรียนมัธยมปลายจิ๋นเหม่ยก็เริ่มคว้าแชมป์การแข่งขันชักเย่อกลางแจ้ง ระดับโลก รุ่น 500 เมตร ประจำปี 2012 ที่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ด้วย และต่อมาก็ได้รับรางวัลในเวทีโลกมากมาย

ชักเย่อทีมผสมน้ำหนักรวม 580 กก. ได้รับรางวัลที่ 3

     หลายคนมีความสงสัยว่า รูปร่างของตัวแทนทีมชักเย่อไต้หวันสู้ทีมยุโรปที่ล่ำใหญ่แข็งแรงได้อย่างไร คำตอบคือ เวลาที่แข่งขันชักเย่อ ทีมที่เข้าแข่งขันทั้งสองจะอยู่ในท่ากึ่งนอนราบ เหมือนกับไม่ได้ขยับเขยื่อน แต่ความเป็นจริง ผู้เข้าแข่งขันจะรวมกำลังไปอยู่ที่เท้าทั้งสอง เพื่อคงความสมดุลระหว่างร่างกายกับเชือก อาศัยความคงทน ความอึด ไม่ใช่เป็นการใช้พละกำลังที่มหาศาล ต้องผ่านการฝึกฝนที่เข้มงวด ซึ่งสิ่งนี้เองที่ทำให้ทีมชักเย่อไต้หวันได้รับชัยชนะ