เรือ "ทองคำแห่งความรัก" มีความยาวประมาณ 13 เมตร โดยผู้สูงอายุบนเกาะหลานอวี่ได้ใช้ความรู้จากประสบการณ์ สร้างเรือพายขนาด 20 ที่นั่งที่สูญหายไปจากประวัติศาสตร์กว่า 100 ปี ในพิธีเฉลิมฉลอง มีการเชิญผู้อาวุโส หัวหน้าหมู่บ้าน และชาวบ้านมาร่วมงาน พร้อมจัดพิธีตามประเพณีด้วยการประดับด้วยหัวเผือก มีการฆ่าหมูเพื่อเซ่นไหว้ และร้องเพลงพื้นบ้านพร้อมอธิษฐานขอพร

   หม่าลาโอวซือ(瑪拉歐斯) ประธานมูลนิธิวัฒนธรรมชนพื้นเมืองกล่าวว่า ในอดีตบรรพชนแห่งเกาะหลานอวี่มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับหมู่เกาะบาตัน โดยนำแพะพายเรือไปแลกเปลี่ยนสินค้าจำพวกทองคำ เงิน และเหล็ก จึงหวังว่า “เรือทองคำแห่งความรัก”นี้ จะสามารถรื้อฟื้นเส้นทางเดินเรือระหว่างสองพื้นที่ และฟื้นฟูความร่วมมือในด้านการเกษตร ระบบนิเวศ วัฒนธรรม และการท่องเที่ยว

   มาลาโอวซือ บอกว่า “เรือทองคำแห่งความรัก” ได้รับการตกแต่งด้วยลวดลายทองคำเปลว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพที่มั่นคงและล้ำค่าระหว่างเกาะหลานอวี่ และหมู่เกาะบาตัน เรือลำนี้ยังสะท้อนถึงความคาดหวังของชนเผ่าจากหลากหลายชุมชนและรุ่นสู่รุ่น โดยในพิธีได้มีการนำเสนอแผนงานต่อสมาชิกชนเผ่า รวมถึงหารือเกี่ยวกับแผนการจอดเรือในอนาคต ผู้อาวุโสในชุมชนต่างให้คำแนะนำเกี่ยวกับทิศทางลมและกระแสน้ำ แสดงถึงการมีส่วนร่วมของชุมชนที่ยังมีชีวิตชีวาและการฟื้นฟูวัฒนธรรม นำพาความฝันของชนเผ่าไปสู่การเชื่อมโยงกับ “ดินแดนแห่งพี่น้อง”

   มาลาโอวซู ระบุว่า พิธีปล่อยน้ำของเรือ “ทองคำแห่งความรัก” มีกำหนดจัดขึ้นในเดือนพฤษภาคม โดยจะมีตัวแทนจาก 6 ชุมชน ชุมชนละ 10 คน รวมเป็นทีมพายเรือจำนวน 60 คน ที่จะร่วมเดินทาง โดยมีแผนจะเริ่มพายข้ามทะเลไปยังหมู่เกาะบาตันในเดือนมิถุนายน เส้นทางดังกล่าวเป็นเส้นทางที่บรรพชนเคยใช้เรือข้ามเกาะ และในครั้งนี้ชาวชนเผ่าก็ต้องการฟื้นฟูวิถีชีวิตดังกล่าวอีกครั้ง ด้วยการจับพายและรื้อฟื้นความเชื่อมโยงนี้

   ทั้งนี้ ชนเผ่าต๋าอู้ (達悟族) เป็นหนึ่งในกลุ่มชนพื้นเมืองของไต้หวันที่แสดงถึงวัฒนธรรมทางทะเลได้อย่างโดดเด่นที่สุด โดยเรือแคนู (หรือพินป่านโจว-拼板舟) หรือเรือพายแบบดั้งเดิมนั้น ถือเป็นเครื่องมือที่มีบทบาทสำคัญต่อทั้งการดำรงชีพทางทะเลและพิธีกรรมของชนเผ่าต๋าอู้ นอกจากจะเป็นสื่อกลางระหว่างมนุษย์และเทพเจ้าแล้ว ยังเชื่อมโยงแผ่นดินกับท้องทะเลเข้าด้วยกัน

   นอกจากนี้ เกาะหลานอวี่ อยู่ห่างจากหมู่เกาะบาตัน ซึ่งเป็นจุดเหนือสุดของฟิลิปปินส์เพียง 60 ไมล์ทะเล ในอดีตทั้งสองพื้นที่มีการเยี่ยมเยืยนและสมรสข้ามแดนอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าจะไม่มีการเดินเรือตรงระหว่างกันมานานกว่าศตวรรษ การรื้อฟื้นการเดินเรือด้วยเรือแคนูแบบดั้งเดิมนี้ จึงเป็นกิจกรรมที่มีความหมายอย่างลึกซึ้งในแง่ของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม