ประภาคารกั๋วเซิ่งกับปฏิมากรรมที่เรียบง่ายแต่ดึงดูดผู้คนมาเยี่ยมเยือน

แลนด์มาร์กประภาคารกั๋วเซิ่ง เขตชีกู่ของนครไถหนาน ลักษณะของประภาคารเป็นโครงเหล็กที่เรียบง่าย ไม่มีอาคารก่อสร้างอื่นๆ มีความสูง 32.7 เมตร ที่พิเศษคือด้านหน้ามีปฏิมากรรมเหล็กเป็นตัวหนังสือภาษาอังกฤษ ตัวเลขละติจูดและลองจิจูด คลื่นทะเล ภาพเรือโบราณ เป็นประภาคารที่ทำจากเหล็กที่พบเห็นได้น้อยในไต้หวัน มีความโดดเด่นที่ตั้งตระหง่านอย่างงดงาม สามารถถ่ายภาพในมุมที่ต่างกัน มีทิวทัศน์ธรรมชาติของสันดอนทราย ท้องฟ้าสีคราม พระอาทิตย์อัสดง หรือยามค่ำคืนที่มีแสงดวงดาวระยิบระยับ เป็นต้น

แลนด์มาร์คประภาคารกั๋วเซิ่ง

สันดอนทรายที่เกิดจากการทับถมเป็นเวลานานที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ประภาคารกั๋วเซิ่งมีความงดงามตามธรรมชาติ จึงได้รับฉายา “ทะเลทรายสะฮาราฉบับไต้หวัน” ช่วงไม่กี่ปีนี้ ได้ดึงดูดผู้คนที่ขับบิ๊กไบค์ ขับรถส่วนตัว นักถ่ายภาพ ยูทูปเบอร์ และนักท่องเที่ยวเดินทางไปเที่ยวกันไม่น้อย การที่รัฐบาลท้องถิ่นตั้งแลนด์มาร์กประติมากรรมตะวันตกสุดก็เพื่อผลักดันการท่องเที่ยวระบบนิเวศที่ยั่งยืนด้วย

แลนด์มาร์คประภาคารกั๋วเซิ่ง

ประภาคารกั๋วเซิ่ง ชาวบ้านจะเรียกว่า “ประภาคารชีกู่” อดีตในยุคปลายราชวงศ์ชิง ที่นี่เป็นลานตากเกลือที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของไต้หวัน และประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตนี้มีอาชีพการประมงเป็นส่วนใหญ่ หวงเหว่ยเจ๋อ ผู้ว่านครไถหนานบอกว่า ประภาคารกั๋วเซิ่งผ่านการย้ายสถานที่ตั้งมาหลายครั้ง เป็นสิ่งแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงของเส้นเขตแดนชายฝั่งทะเล และความเจริญรุ่งเรืองของท่าเรือพาณิชย์ในอดีต ทั้งนี้ ในยุคที่ญี่ปุ่นยึดครองไต้หวัน เคยสร้างประภาคารเจิงเหวินที่สันดอนทรายติ่งเอ๋อ แต่ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ถูกทหารพันธมิตรทิ้งระเบิดจนเสียหาย ในยุคสาธารณรัฐจีน เนื่องจากประชากรบริเวณชายฝั่งทะเลเขตเจียหนานประกอบอาชีพทำการประมงเพิ่มขึ้น จึงมีการสร้างประภาคารขึ้นใหม่ในเขตท่าเรือกั๋วเซิ่งในปี 1957  เป็นประภาคารสีขาวโครงสร้างเป็นไม้และเหล็กรูปทรงสี่เหลี่ยม มีความสูง 20.7 เมตร ต่อมาในปี 1969 ถูกพายุไต้ฝุ่นวิโอลาพัดลงสู่ทะเล ในเดือนมิ.ย.ปี 1970 มีการสร้างประภาคารแห่งใหม่ซึ่งก็คือประภาคารกั๋วเซิ่งที่ตั้งอยู่ใกล้บริเวณสันดอนทรายติ่งโถวเอ๋อ และใช้งานมาจนกระทั่งปัจจุบัน

สันดอนทรายบริเวณใกล้ๆ ประภาคารกั๋วเซิ่ง ฉายา "ทะเลทรายสะฮาราฉบับไต้หวัน"