ที่เป่าอันกง ต้าโหลงโต้ง(大龍峒 保安宮) ในกรุงไทเป มีการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาที่พบเห็นได้น้อยในไต้หวัน คือการชักโคมขึ้นสู่ยอดเสา(ซู่เติงเกา豎燈篙) วัตถุประสงค์เพื่อเชิญผีไร้ญาติมารับของเซ่นไหว้ ฟังธรรม โดยคำว่า “ซู่-豎” แปลว่า ตั้งตรง ส่วนคำว่า “เติงเกา”หมายถึงการนำไม้ไผ่ 3 ลำมาปัก โดยไม้ไผ่ที่อยู่ด้านขวาหมายถึง เสาหยาง(陽竿) ส่วนด้านซ้ายคือ เสาดิน(地竿) หรือเสาตะเกียงเจ็ดดาว และตรงกลางคือ เสาเรียกวิญญาณ (เสาหยิน陰竿) ซึ่งทั้ง 3 เสาล้วนมีความหมายว่า "ส่งคำบอกกล่าว" ประกาศให้เทพบนฟ้า เทพบนดิน และวิญญาณผีไร้ญาติทราบว่าการเทศกาลอุทิศบุญในช่วงเทศกาลจงหยวนหรือสารทจีนได้เริ่มขึ้นแล้ว

   สำหรับการประกอบพิธีกรรมนี้มีชื่อเรียกว่า เชียน เชอฉาง(牽-車藏) ภาษาฮกเกี้ยนออกเสียงว่า คันเจิง(ㄎㄢ ㄗㄥ) เป็นพิธีกรรมที่พบเห็นในไต้หวันน้อย ในหมู่ชาวบ้านเล่ากันว่า ผู้ที่ตายเพราะจมน้ำ หรือตายแบบเห็นเลือดจะต้องทำพิธี "เชอฉาง" เป็นการเรียกวิญญาณของผู้ตายกลับคืนมา เพื่อไม่ให้วิญญาณต้องตกระกำลำบากตลอดไป โดยพิธีกรรม "เชอฉาง" แบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่ น้ำ -เชอฉาง(水（車藏）) เป็นการอุทิศบุญให้กับผีไร้ญาติที่ตายทางน้ำ และประเภทหนึ่งคือ "เลือด-เชอฉาง(血（車藏）)เป็นการอุทิศบุญให้กับผีไร้ญาติที่ตายจากการคลอดบุตรยาก หรือตายจากภัยพิบัติที่นองเลือด

    พิธีกรรม เชอฉาง เป็นการตั้งเสาไม้ไผ่ที่ใช้มือหมุนได้(牽（車藏） ความสูงของไม้ไผ่ประมาณ 5 ฟุต ที่ด้านนอกของไม้ไผ่มีการติดกระดาษ ถ้าเป็นกระดาษสีแดงสำหรับ เลือด (เชอฉาง) กระดาษสีขาวสำหรับ น้ำ (เชอฉาง) และยังมีภาพต่างๆ เช่น บันได เรือ ฯลฯ และตัวแทนเทพ 3 ชั้น ได้แก่ เทพชั้นบน เจ้าแม่กวนอินและพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์(地藏王菩薩) ส่วนเทพชั้นกลาง ได้แก่ เจ้าที่หรือถู่ตี้กง(土地公) เทพเหวินพั่น(文判) และและเทพชั้นล่าง下界) ได้แก่ เทพฉือโถวฟูเหริน(池頭夫人) และมีชื่อของผู้วายชนม์ เวลาเกิดและตายบนติดอยู่ด้วย