W najnowszym felietonie nie pytam, dlaczego politycy kłamią. Pytam, dlaczego przestaliśmy się tym przejmować. Bo przecież nie doszło u nas do żadnego politycznego kataklizmu. Nie było wielkiego wstrząsu, tylko powolny rozkład — jak piwnica, do której nikt nie zagląda, bo „jakoś to będzie”. Dziś ten smród czuć już wszędzie.

Polityczna bylejakość nie wzięła się znikąd. To nie tylko grzech elit. To społeczna umowa milczącego przyzwolenia. Bo łatwiej udawać, że polityka to cyrk, niż domagać się odpowiedzialności. Politycy dostosowali się do naszych oczekiwań: chcieliśmy show — mamy show. Bez refleksji, bez wartości, z tanim marketingiem zamiast uczciwości.

Felieton to gorzka diagnoza, ale też pytanie: czy naprawdę chcemy żyć w kraju, w którym kombinowanie jest cnotą, a standardy przeszkadzają tylko „frajerom”? Czy polityka musi być areną bez barier, gdzie każdy pędzi bez prawa jazdy, byle szybciej do żłobu?

Zapraszam do słuchania. Bez ściemy. Bez taryfy ulgowej.